رنگارنگ يا کشکول درويشي - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٤٤١ - سخنى در انتخاب نمايندگى مجلس

عمل كرد رييس جمهور تا حدود زيادى به عهده خود مردم است.

مردم كشور در موقع انتخاب و رأى دهى اساسا به فكر انتخاب فرد متدين و صالح و دانشمند و كاردان و پركار نيستند، يك عده گوسفندى رأى مى دهند، يك عده فقط به يك دعوت به غذا و جمعى بر اساس تمايل قومى و منطقه اى و روابط غير عقلايى رأى مى دهند.

خيلى ها استعداد شناخت افراد صالح و لايق و مستحق را ندارند، حتى قدرت شناخت تدين و درايت كانديدان را ندارند و بر اساس روابط بچه گانه رأى مى دهند؛ به اين ترتيب اكثريت رأى دهندگان نمى توانند از حق آزادى قانونى خود استفاده كنند.

جمعى از نمايندگان چه عمدا و چه از روى نادانى به مردم وعده كار هايى را مى دهند كه از قدرت قانونى آن ها بيرون است.

به علاوه همه اين ها اكثر مردم از نمايندگان توقع دارند وكيل بسيارى از كار هاى شخصى آنان را انجام دهند!

از نظر شرعى چون اكثر رأى دهندگان وظايف قانونى رييس جمهور و نمايندگان مجلس را نمى دانند و قدرت تدين و ميزان هوش و كاردانى آنان را نمى فهمند، اين انتخابات همه باطل است و حقوق ماهانه آنان از بيت المال ناجايز است و تصرفات آنان در امور عامه باطل.

اصلاح كار در اين است كه اولا سطح فكرى مردم بايد به حد بالا برده شود كه توانايى تحقيق و اثبات شرايط قانونى در نمايندگان مجلس و يا رييس جمهور و شخص اول را داشته باشند و اين مطلوب وقتى ميسور است كه حد اقل رأى دهندگان ١٢ كلاس و يا معادل آن را درس خوانده باشند، و گرنه مردم بى سواد غالبا از فهم آن و از تشخيص افراد لايق و جامع شرايط عاجز هستند و رأى دهى صورى شرعا باطل و بى اثر است.