رنگارنگ يا کشکول درويشي - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٩٦ - حقيقت تلخ است

ملت رنگين كمان‌

ماندلا تلاش مى‌كرد تا به تمام اقوام جنوبى اطمينان دهد كه از شرايط كاملا يكسان برخوردارند. او آفريقاى جنوبى را" ملت رنگين كمان" ناميد كه دليل آن وجود اقوام مختلف و تنوع فرهنگ در كشور بود. ماندلا در آغاز رياست جمهورى خود با مشكلاتى جدى روبه‌رو شد:

١- جرم: در آفريقاى جنوبى نرخ جرم و خشونت به حدى بالا بود كه حتى انتخابات آزاد و برابرى نژادى هم تغييرى در آن ايجاد نكرد.

٢- زولوها: هنوز كشور را متعلق به خود مى‌دانستند.

٣- التيام زخم‌هاى به‌جا مانده از رژيم آپارتايد: چگونه عدالت بدون سرباز كردن زخم‌هاى گذشته قابل اجرا بود؟

برقرارى هماهنگى در كشورى كه هنوز خاطرات دردناكش از كشتار و شكنجه‌هاى رژيم آپارتايد زنده بود، كارى دشوارى مى‌نمود؛ در چنين شرايطى بود كه دزموند توتو، اسقف اعظم كيپ‌تاون پيشنهاد جسورانه‌ى خود را مطرح كرد.

حقيقت تلخ است‌

اسقف توتو، كميسيون حقيقت و سازش را تشكيل داد. او به‌جاى روش معمول اعلام جرم عليه افراد متهم به اعمال وحشيانه در رژيم آپارتايد كه حتى مى‌توانست علاوه بر پر كردن تمام زندان‌هاى كشور به بروز خشم و نفرت بيشتر در مردم منجر شود، روبه‌رو كردن متهم و شاكى را در دادگاهى آزاد و با ايجاد امكان صحبت براى هر دو طرف پيشنهاد كرد. چنانچه متهم در مقابل عموم به جرم خود اعتراف و ابراز ندامت مى‌كرد، مشمول عفو مى‌شد و در غير آن صورت تحت پيگرد قانونى قرار مى‌گرفت.

بسيارى از مردم نسبت به طرز كار كميسيون بدبين بودند و از اين كه قاتلان‌