رنگارنگ يا کشکول درويشي - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٧٠ - ديگر وقتش رسيده يونفرم را بگذاريد كنار، ژنرال

نوعى از پرچم سرخ را نگه مى داريم: يورو كمونيسم‌

در طول جنگ، كمونيست‌ها با مقاومت در برابر نازى‌ها نقشى سرنوشت‌ساز ايفا كردند و اميدوار بودند پس از جنگ بتوانند قدرت را در منطقه به‌دست بگيرند. در فرانسه تقريبا چنين اتفاقى افتاد. كمونيست‌ها به‌طور منظم در انتخابات سراسر اروپاى غربى شركت مى‌كردند و در بعضى مناطق كاملا موفق بودند. ايتاليايى‌ها آن‌ها را براى شوراهاى شهر خود انتخاب مى‌كردند و شهر بولونيا تا سال‌ها صاحب يك شوراى شهر كمونيستى بود. اما هيچ‌يك از اين" يوروكمونيست‌ها" سعى در ايجاد تشكيلات پليس مخفى و يا فرستادن مردم به اردوگاه‌هاى كار اجبارى نمى‌كردند. آن‌ها در سيستمى دموكراتيك و بدون اينكه قصد نابودى آن را داشته باشند، انجام وظيفه مى‌كردند و از همه مهم‌تر آنكه دستورات خود را از مسكو نمى‌گرفتند. آن‌ها از حادثه‌ى سركوب وحشيانه‌ى مجارها و چك‌ها توسط شوروى به هنگام تلاش براى كسب استقلال ابراز انزجار مى‌كردند و مصمم به اداره‌ى امور با روش‌هاى خودشان بودند.

ديگر وقتش رسيده يونفرم را بگذاريد كنار، ژنرال‌

ظاهراً بعضى از دولت‌هاى اروپايى خيلى دير متوجه اين واقعيت شدند كه آنان در قاره‌اى زندگى مى‌كردند كه قرار بود ويترين دموكراسى باشد. اين دولت‌ها عبارت بودند از:

١- اسپانيا: ژنرال فرانسيسكو فرانكو از زمان پيروزى خود در جنگ داخلى اسپانيا تا زمان مرگش در سال ١٩٧٥ بر سر قدرت بود. فرانكو براى تك‌حزبى نگاه داشتن ديكتاتورى خود، روابط نزديكى با كليساى كاتوليك برقرار كرد. اما با شروع سير نزولى اوضاع اقتصادى كشور، به‌رغم ميل شخصى خود اجازه‌ى عملى شدن نظام اقتصادى مبتنى بر بازار آزاد را داد. پس از مرگ او مجددا رژيم سلطنتى به پادشاهى خوان كارلوس در كشور حكم‌فرما شد.