رنگارنگ يا کشکول درويشي - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٥٦ - ميراث جنگ جهانى دوم

ميراث جنگ جهانى دوم‌

هنگامى كه نازى هاى آلمان شروع به جمع آورى يهوديان در گتوها (زاغه نشين ها) كردند، تعداد بيشترى از يهوديان داوطلب سكونت در فلسطين شدند، اما انگليسى ها مقررات سختى براى مهاجرت وضع كرده بودند، با پايان جنگ پرسش هاى عمده ى نيز در مورد سياست بريتانيا در فلسطين مطرح شد:

١- براى افراد آزاد شده از اردوگاه هاى كار اجبارى چه اقداماتى بايد صورت مى گرفت؟ تصاوير منتشر شده از اردوگاه هاى «برگن بلسن» و «آشويتس» حيرت جهانيان و همدردى با يهوديان را بر انگخيت.

٢- اگر يهوديان نمى توانستند به خانه هاى شان بازگردند به كجا بايد مى رفتند؟ وقتى يهوديان آزاد شده از اردوگاه هاى كار اجبارى به خانه هاى خود بازگشتند، اغلب آنان به ويژه در لهستان و روسيه با اعتراض همسايگان شان مواجه شدند و حتى بعضى از آن ها به قتل رسيدند.

«ارنست بوين» وزير امور خارجه جديد بريتانيا از حزب كارگر و طرفدار پروپاقرص اتحاديه تجارى بريتانيا بود؛ مشكل بوين اين بود كه هرچه صداى تقاضاى يهوديان براى سكونت دايم در فلسطين بلندتر مى شد، اعتراض فلسطينى ها هم در مقابل ورود تازه وارد ها و اشغال سرزمين هاى شان توسط آن ها شدت مى گرفت. در سال ١٩٤٦ بوين تلاش كرد تا اعلام توقف قطعى مهاجرت يهوديان به فلسطين وضعيت را تحت كنترل بگيرد و هنگامى كه ترومن خواستار لغو اين تصميم شد، انگليسى ها از او خواستند دخالت نكند.