رنگارنگ يا کشکول درويشي - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٦٣ - آمريكايى ها چه فكر مى كردند؟

هو و جياپ به عضويت حزب كمونيست در آمدند؛ آن دو نيز مانند بسيارى از مردم هندوچين از تسليم راحت منطقه به ژاپنى ها كه در سال ١٩٤١ توسط فرانسويان صورت گرفت به شدت خشمگين بودند، و اين امر بهترين بهانه را براى آغاز جنبشى ضد ژاپنى به دست داد، جنبش به نام «اتحاد براى استقلال ويتنام» و يا به اختصار «ويت مين» معروف شد.

تقسيم يك سرزمين‌

ويت مين چنان سرسختانه به مقاومت عليه ژاپنى ها ادامه داد كه در سال ١٩٤٥ جمهورى ويتنام تحت رهبرى هوشى مين تأسيس شد، متفقين پيروزى مقاصد ديگر داشتند؛ در كنفرانس پوتسدام، كشور ويتنام به دو بخش تقسيم شد: چينى ها قصد تصرف بخش شمالى را داشتند كه چون جمهورى ويتنام را به رسميت شناخته بودند، هو با آن ها موافق بود و انگليسى ها هم جنوب را مى خواستند كه هو به دليل به رسميت نشناختن او و جمهورى اش با آن مخالف بود. انگليسى ها خيلى زود جنوب را به فرانسوى ها دادند كه در هر حال قصد تصرف آن را داشتند. فرانسه پيشنهاد كنترل ناحيه شمال، كامبوج و لائوس را به هو داد، اما او تمام بخش هاى شمالى و جنوبى ويتنام را مى خواست؛ در سال ١٩٤٦ جنگ با بمباران منطقه شمالى توسط فرانسوى ها آغاز شد.

آمريكايى ها چه فكر مى كردند؟

آمريكا مستقيما درگير جنگ نبود، ولى وقايع هندوچين را از نزديك و به دقت زير نظر داشت؛ آمريكايى ها با هيچ نوع امپراتورى موافق نبودند، اما به دليل نگرانى از احتمال كمونيستى شدن تمام منطقه هندوچين، پيروزى فرانسوى ها را مى خواستند. در سال ١٩٤٩ هنگامى كه چين به كشور كمونيستى تبديل شد، آمريكايى ها بيشتر از هر زمان ديگرى در آرزوى پيروزى فرانسويان بودند.