رنگارنگ يا کشکول درويشي - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٥٩ - اسراييل يك دولت جديد

داوود بود- معرفى كرد، همه كنجكاو بودند واكنش اعراب را ببيند، بسيار راحت دست به حمله زدند:

١- نيروهاى عرب فلسطين، مصر، اردن، سوريه، لبنان، عربستان سعودى و عراق به اسراييل حمله مى كنند. دقيقا در روز استقلال آن.

٢- نيرو هاى عرب به زور وارد مناطق شرقى و جنوبى فلسطين و شهر قديمى اورشليم مى شوند. اما ارتش اسراييل كه همان هيگانا بود آن ها را متوقف مى كند.

٣- سازمان ملل هردو را مجبور به قبول آتش بس مى كند و كنت برنادت سوئدى را براى نظارت بر اجراى آتش بس به منطقه مى فرستد. باند اشترن، كنت برنادوت را ترور مى كند.

نيرو هاى اسراييل، اعراب را مجبور به عقب نشينى مى كنند. اسراييلى ها خاك بيشترى را اشغال و اروشليم غربى (بخش جديدى كه شامل شهر هاى تاريخى نمى شود) را پايتخت اعلام مى كنند.

عدم هماهنگى و نداشتن برنامه ريزى مؤثر، تدارك ضعيف يگان ها و رقابت هاى جاه طلبانه ملل مختلف عرب همه دست به دست هم دادند و چنين نتيجه‌ى به بار آوردند؛ اعراب چاره جز بازگشت به خانه نداشتند.

هزاران عرب زندگى خود را جمع و در جريان حوادث سال هاى ٨- ١٩٤٧ از فلسطين فرار كردند. اين افراد در اردوگاه هاى موقتى در كشور هاى عرب همسايه مثل اردن و لبنان پناهنده شدند، آن ها در آرزوى روزى بودند كه بتوانند دوباره به خانه هاى خود در فلسطين بازگردند؛ اردوگاه هاى فلسطينيان به مراكز مهم مقاومت در برابر اسراييلى ها تبديل شدند.