رنگارنگ يا کشکول درويشي - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٤٢ - پيمان ورشو

شان براى تبديل شدن به متحدانى كاملا نظامى بود.

پيمان ناتو

در سال ١٩٤٩، يازده كشور غربى شامل امريكا، كانادا، بريتانيا، فرانسه، هلند، پرتغال، ايسلند، دانمارك، نروژ وايتاليا سازمان پيمان آتلانتيك شمالى يا" ناتو" را تشكيل دادند كه بر اساس آن در صورت حمله نظامى به هر يك از كشور هاى عضو ناتو، تمامى كشور هاى فوق مؤظف به كمك بودند. در سال ١٩٥٢ يونان و تركيه نيز عضو اين سازمان شدند كه البته امريكا بايد آن دو را از جنگ بر سر قبرس باز مى داشت. در سال ١٩٥٤ نيز طى يك كودتاى نمايشى، آلمان غربى به ناتو ملحق شد. در مدتى كمتر از ده سال پس از خاتمه جنگ، آلمان يا حد اقل نيمه غربى آن تبديل به يكى از متحدين دشمنان خود در دوران جنگ شد كه اكنون در مقابل روس ها قرار گرفته بودند، اين همان موقعيتى بود كه نازى ها هميشه از احتمال وقوع آن صحبت مى كردند.

فرانسه‌وى ها كه علاقه ى به اطاعت نيرو هاى مسلح خود از ديگران نداشتند، در سال ١٩٦٦ ارتش خود را از ناتو خارج كردند، ولى همپيمان آن باقى ماندند؛ در حقيقت موضوعى كه از همه بيشتر موجب ناراحتى امريكايى ها شد، انتقال مركز فرماندهى ناتو از پاريس به يك ستاد معمولى در بروكسل بود؛ امريكا هرگز اين كار فرانسه را نبخشيد!

پيمان ورشو

روس ها به هيچ عنوان قصد نداشتند آمريكا را راحت بگذارند تا پس از تشكيل ناتو به ويژه عضويت آلمان در آن، نفس راحتى بكشد. در سال ١٩٥٥ مسكو، پيمان كمك متقابل كشور هاى اروپاى شرقى را به نام پيمان" ورشو"، به عنوان رقيبى براى ناتو امضا كرد. ساختار پيمان ورشو اين شكل بود: