رنگارنگ يا کشکول درويشي - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٧٣ - آلمان غربى

٦٠ ميلادى رهبرى فرانسه را به عهده داشت، اما شورش دانشجويى فرانسه در سال ١٩٦٨ ضربه‌ى سختى به وى زد. دوگل يك سال بعد از مقام خود كناره گيرى كرد.

ايدئولوژى دوگليسم در زمان رياست جمهورى ژرژ پمپيدو و والرى ژيسكار دستن بسيار اشرافى هم ادامه يافت. در سال ١٩٨١ فرانسوى‌ها فرانسو اميتران سوسياليست را انتخاب كردند. روى كار آمدن ميتران سبب محدوديت فعاليت هاى ژاك شيراك شد كه از طرفداران ايدئولوژى دوگليسم بود. ميتران فرانسه را وابسته به يارانه‌هاى دولتى كرد و به اين ترتيب مشكلات اقتصادى فراوانى را براى شيراك كه درسال ١٩٩٥ در مقابل ميتران به پيروزى رسيده بود، به ارث گذاشت.

آلمان غربى‌

كنراد آدنائر اولين صدر اعظم جمهورى فدرال آلمان كه به اختصار" آلمان غربى" خوانده مى‌شود، مردى فوق العاده بود كه خدمات زيادى براى زدودن داغ دوران جنگ از چهره آلمانى‌ها و قبولاندن مجدد آنان به جامعه‌ى جهانى انجام داد. آدنائر به اين واقعيت پى برده بودكه آلمان غربى بايد رابطه‌ى صميمى با آمريكا داشته باشد و اين نكته‌ى بود كه ويلى برانت شهردار برلين نيز كه قرار بود صدراعظم آلمان شود، آموخت. ويلى برانت اولين رهبر آلمان غربى بود كه براى كاهش تنش موجود سعى كرد با آلمان شرقى گفتگو كند، هرچند كسى انتظار گشايشى دركار نداشت. هلموت اشميت جانشين نسبتا فعال‌تر وى توانست كشو را در دوران تحريم نفت اعراب اداره كند، اما با پذيرش درخواست آمريكاييان در مورد استقرار موشك‌هاى دوربُرد خود در آلمان غربى حمايت مردم را از دست داد و مجبور به كناره‌گيرى از مقام خود شد.