رنگارنگ يا کشکول درويشي - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٥٢ - كمى صلح؟ پيمان اسلو

اسلو، در سال ١٩٩٣ چند توافقنامه‌ى صلح تنظيم گرديد. كلينتون رييس جمهور آمريكا، آنان را براى امضاى پيمان مصالحه‌ى اسلو به واشنگتن دعوت كرد. در روز ١٣ سپتامبر سال ١٩٩٣ در محوطه‌ى چمن كاخ سفيد و در حالى كه دستان كلنتون از دو طرف در پشت آن دو گشوده است، اسحاق رابين نخست‌وزير اسراييل و ياسر عرفات رهبر سازمان آزادى‌بخش فلسطين دست يكديگر را مى‌فشارند.

در پى پيمان اسلو، توافقنامه‌ى دومى به‌نام" اسلو- بى" و همچنين توافقنامه‌ى غزه- آريحا به امضا رسيد. طبق اين توافقنامه‌ها:

١- سازمان آزادى‌بخش فلسطين، موجوديت اسراييل را به رسميت مى‌شناسد كه براى سازمان به معناى نوعى پذيرش بود.

٢- اسراييل، سازمان آزادى‌بخش فلسطين را به‌عنوان نماينده‌ى قانونى مردم فلسطين به رسميت مى‌شناسد كه براى بيشتر اسراييلى‌ها قابل قبول نبود.

٣- اسراييل، حق داشتن تشكيلات خودگردان را در غزه، آريحا و بعضى از بخش‌هاى كرانه‌ى باخترى براى فلسطينيان به رسميت مى‌شناسد كه باز هم براى اسراييلى‌ها قابل هضم نبود.

٤- اسراييل با خروج نيروهايش از كرانه‌ى باخترى موافقت مى‌كند. ساكنين اسراييلى منطقه اصلا راضى نبودند.

پيمان اسلو يكى از موفقيت‌هاى خاورميانه پس از ملاقات سادات و بگين در كمپ ديويد بود. رابين پرز و عرفات نيز به‌طور مشترك برنده‌ى جايزه صلح نوبل شدند. همچنان كه در مورد سادات اتفاق افتاد، سوءقصد ديگرى تلاش براى برقرارى صلح را خدشه‌دار كرد. روز ٤ نوامبر سال ١٩٩٤، اسحاق رابين به هنگام بازگشت از تظاهرات بزرگى كه به مناسبت صلح برپا شده بود، از طرف يكى از اسراييلى‌هاى افراطى مورد اصابت گلوله قرار گرفت.