شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٥٣ - ١/ ١ راهنمايى كردن به درستترين راههاى خوشبختى

داورى كند، و جز كسانى كه [كتاب‌] به آنان داده شد- پس از آن كه دلايل روشن براى آنان آمد- به خاطر [حسد و] ستمى كه ميانشان بود، [هيچ كس‌] در آن، اختلاف نكرد. پس خداوند، آنان را كه ايمان آورده بودند، به توفيق خويش، به حقيقت آنچه در آن اختلاف داشتند، هدايت كرد، و خدا، هر كه را بخواهد، به راه راست، هدايت مى‌كند».

«و هر گاه براى آنان آياتى نياورى، مى‌گويند: «چرا آن را خود بر نگزيدى؟». بگو: «من فقط آنچه را كه از پروردگارم به من وحى مى‌شود، پيروى مى‌كنم». اين [قرآن‌]، ره‌نمودى است از جانب پروردگار شما و براى گروهى كه ايمان مى‌آورند، هدايت و رحمتى است».

«و [به ياد آور] روزى را كه در هر امّتى، گواهى از خودشان برايشان بر مى‌انگيزيم، و تو را [هم‌] بر اين [امّت‌] گواه مى‌آوريم، و اين كتاب را كه روشنگر هر چيزى است و براى مسلمانان، ره‌نمود و رحمت و بشارتگرى است، بر تو نازل كرديم».

حديث‌

٥٢٧ امام على عليه السلام: بدانيد كه اين قرآن، خيرخواه [و مشاورى‌] است كه خيانت نمى‌ورزد، و راه‌نمايى است كه گم‌راه نمى‌كند، و گوينده‌اى است كه دروغ نمى‌گويد. هيچ كس با اين قرآن ننشست، مگر اين كه از نزد آن با افزايشى يا كاهشى برخاست: افزايش در هدايت يا كاهش در كورى [و گم‌راهى‌].

٥٢٨ امام على عليه السلام: قرآن [در مقايسه با هر هدايتگر ديگر]، بهترين هدايت است.

٥٢٩ امام على عليه السلام‌- در وصف قرآن-: هر كه به وسيله قرآن محاجّه كند، چيره مى‌گردد، و هر كه به وسيله آن بجنگد، يارى مى‌شود، و هر كس پاى بند آن باشد، به راه راست، هدايت مى‌شود.