شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٩٢ - پژوهشى در باره قرآندرمانى

و اخروى قرآن، احاديث مربوط به خواص درمانىِ آيات و سور نيز گرد آمده‌اند.[١]

روايات مورد بحث را مى‌توان به چند دسته قسمت كرد:

١. برخى از احاديث، با تعابيرى مانند: «القرآن هو الدواء»[٢] و «خير الدواء القرآن»[٣] و «ودواء دائكم»[٤]. قرآن را به صورت مطلق، مايه شفاى دردها و بيمارى‌ها معرفى كرده‌اند. اين روايات، به سبب اطلاق، درمان روحى و جسمى را در بر مى‌گيرند. و به ليل موافقت با آيات متعددى كه قرآن را شفا و هدايت مى‌دانند،[٥] مقبول و معتبرند.

٢. شمار ديگرى از احاديث، بدون نام بردن از سور و آياتى خاص، قرائت قرآن را مايه شفاى برخى دردهاى جسمى‌مى‌دانند؛ مانند اين كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در پاسخ مردى كه از درد گلو به آن حضرت پناه برد او را به قرائت قرآن فرمان داد: «عليك بقرائة القرآن»،[٦] و نيز بر اساس نقلى از آن حضرت، قرائت قرآن بيمارى بلغم را زايل مى‌كند.[٧]

٣. شمار فراوانى از روايات نيز به صورت خاص و مشخص، به فضيلت دسته‌اى از سوره‌هاى قرآن مانند «حواميم» و يا «مسبّحات» اشاره كرده‌[٨] و يا به يك سوره‌

[١]. ر. ك: الذريعة: ج ٢٢ ص ٣٠٦- ٣٠٨.

[٢]. بحار الأنوار: ج ٩٢ ص ١٧٦.

[٣]. كنز العمّال: ج ١٠ ص ٨.

[٤]. نهج البلاغة: خطبه ١٥٨. نيز، ر. ك: بحار الأنوار: ج ٩٢ ص ٢٠٢.

[٥]. يونس: آيه ٥٧، اسرا: آيه ٨٢ و ١٠٧- ١٠٩، فصّلت: آيه ٤٤، ابراهيم: آيه ١.

[٦]. كنز العمّال: ج ١ ص ٥٤٩؛ وسائل الشيعة: ج ١١ ص ١٣٠.

[٧]. بحار الأنوار: ج ٩٢ ص ٢٠٢.

[٨]. ر. ك: تفسير نور الثقلين: ج ٤ ص ٥١٠، الكافي: ج ٢ ص ٥٨٤ و ٦٢٠.