شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٨٩ - فصل چهارم مجموعهاى از بركات قرآن

يادگارى دارد كه آن را جانشين [خود] در بين شما قرار داده است: كتاب خدا- كه مايه‌هاى بينش آن، روشن است و آياتى كه درون‌هايش آشكار است و برهانى كه ظواهرش نمودار است. گوش دادن به آن، مردمان را پايدار مى‌سازد و پيروانش را به سوى بهشتِ رضوان (/ خشنودى الهى)، رهبرى مى‌كند و دنباله‌روانش را به [راه‌] نجات مى‌كشانَد. در آن، حجّت‌هاى نورانى خدا، و حرام‌هاى تعيين شده‌اش، و فضائل برگزيده‌اش، و جمله‌هاى بسنده‌اش، و رخصت‌هاى بخشيده شده‌اش، و قوانين نوشته شده‌اش و دلايل گذشته‌اش (/ معجزات پيامبران پيشين)، همگى بيان شده است.

٥٩٢ معانى الأخبار- به نقل از يزيد بن حسن كحّال، از امام كاظم، از پدرش امام صادق، از جدّش امام باقر عليهم السلام-: [پدرم‌] زين العابدين عليه السلام فرمود: «امامِ از ما [خاندان‌]، قطعاً معصوم است و عصمت هم در ظاهرِ بدن نيست كه از طريق آن، شناخته شود. بنا بر اين، امام، بايد انتصابى باشد».

به ايشان گفته شد: اى فرزند پيامبر خدا! معناى معصوم چيست؟

فرمود: «معصوم، كسى است كه به ريسمان خدا چنگ زند و ريسمان خدا، همان قرآن است. اين دو (امام معصوم و قرآن)، تا روز قيامت، از يكديگر جدا نمى‌شوند.

امام، به قرآن، ره‌نمون مى‌شود و قرآن، به امام. اين، سخن خداوند عز و جل است كه:

«همانا اين قرآن، به آنچه استوارتر است، راه‌نمايى مى‌كند»».

٥٩٣ امام صادق عليه السلام: قرآن، باز دارنده و فرا خواننده است: به بهشت، فرا مى‌خوانَد و از دوزخ، باز مى‌دارد.