٥٤٢ امام صادق عليه السلام: در سفارش امير مؤمنان عليه السلام به يارانش آمده بود: بدانيد كه قرآن، راه‌نما در شب و روز است و روشنايىِ شب تار است براى هر سختى و نيازى.

٥٤٣ امام صادق عليه السلام: به راستى كه در اين قرآن، منارهاى راه‌نما و چراغ‌هاى تاريكى است. پس جلا دهنده، بايد ديده خويش را بِدان، جَلا دهد و نگاهش را براى پرتو آن، بگشايد؛ زيرا انديشيدن [در قرآن‌]، حيات‌بخش دل شخص بيناست، همچنان كه آدمى در تاريكى‌ها، با كمك نور، راه خود را مى‌يابد.

٢/ ٢ شفاى دل‌ها

قرآن‌

«اى مردم! به يقين، براى شما از جانب پروردگارتان، اندرزى، و درمانى براى آنچه در سينه‌هاست، و ره‌نمود و رحمتى براى گروندگان [به خدا] آمده است».[١]

[١] به خير و سعادت، برمى‌انگيزاند. بعد از آن، به پاكسازى درون آنها از صفات خبيث مى‌پردازد و دائماً آفات عقل و بيمارى‌هاى قلبشان را يكى پس از ديگرى از بين مى‌برد. سپس آنها را با نرمى و ملاطفت، به معارف درست و خوى‌هاى كريمانه و كردارهاى شايسته راه‌نمايى مى‌كند، به طورى كه آنان را پلّه پلّه بالا مى‌برد و منزل به منزل، نزديكشان مى‌كند تا آن كه در جايگاه مقرّبان، استقرار مى‌يابند و چونان اهل اخلاص، به رستگارى مى‌رسند. سپس جامه رحمت بر ايشان مى‌پوشانَد و در سراى كرامت، فرودشان مى‌آورد و بر اريكه سعادت مى‌نشانَد تا آنها را به پيامبران و صدّيقان و شهيدان و صالحان- كه نيكو همنشينان و همدمانى هستند-، ملحق مى‌كند و در جمع بندگان مقرّبش، در اعلى عِلّيّين، واردشان مى‌نمايد. پس قرآن، اندرزگويى است كه بيمارى‌هاى سينه‌ها و دل‌ها را شفا مى‌بخشد و به راه راست، هدايت مى‌كند و رحمتْ افاضه مى‌كند و اين همه را البتّه به اذن خداوند سبحان، انجام مى‌دهد. اندرز دادن و شفا بخشيدن و هدايت كردن و منتشر كردن رحمت، همه را خودش انجام مى‌دهد، نه به واسطه چيزى ديگر؛ چرا كه قرآن، رشته متّصل ميان خدا و خلق اوست. بنا بر اين، خود، اندرز است و شفا دهنده آنچه در سينه‌هاست، و هدايت و رحمت براى مؤمنان( ترجمه تفسير الميزان: ج ١٠ ص ١١٨).