است، پنهان مى‌دارند» و اين آيه شريف [سوره‌] آل عمران: «كسانى كه پيمان خدا و سوگندهاى خود را به بهايى اندك مى‌فروشند»، هر دو، در باره يهود، نازل شده اند.

٥١٣ تفسير الطبرى‌- به نقل از ابن عبّاس-: كَردَم بن زيد، هم‌پيمان كعب بن اشرف و ... و رفاعة بن زيد بن تابوت، نزد مردانى از انصار مى‌رفتند و با آنان معاشرت مى‌كردند و چنين وانمود مى‌كردند كه خيرخواه ياران پيامبر خدا صلى الله عليه و آله هستند، و به ايشان مى‌گفتند:

دارايى‌هاى خود را خرج نكنيد؛ زيرا بيم آن داريم كه با از دست دادن آنها، گرفتار فقر شويد، و در خرج كردن، شتاب مكنيد؛ چرا كه نمى‌دانيد كه آينده، چه خواهد شد.

پس خداوند، اين آيه را در باره ايشان، فرو فرستاد: «كسانى كه بخل مى‌ورزند و مردم را به بخل‌ورزى توصيه مى‌كنند و آنچه را خداوند از فضل خويش به ايشان داده است، پوشيده مى‌دارند». مراد از «فضل»، نبوّت [و تورات‌] است كه در آن، نبوّت محمّد صلى الله عليه و آله تصديق و تأييد شده بود.

٥١٤ تفسير الطبرى‌- به نقل از سُدّى-: «كسانى كه بخل مى‌ورزند و مردم را نيز به بخل دعوت مى‌كنند»، اين كسان، يهوديان بودند، و «و آنچه را كه خداوند از فضل خويش به ايشان داده، كتمان مى‌كنند»، يعنى نام محمّد صلى الله عليه و آله را. يا «بخل مى‌ورزند و مردم را نيز به بخل دعوت مى‌كنند»، يعنى از اظهار نام محمّد صلى الله عليه و آله مضايقه مى‌كنند و يكديگر را نيز به كتمان كردن آن، فرا مى‌خوانند.

٥١٥ التبيان فى تفسير القرآن‌- در باره آيه شريف: «كسانى كه نشانه‌هاى روشن و ره‌نمودى را كه فرو فرستاديم، پس از آن كه آن را در كتاب براى مردم توضيح داده‌ايم، نهفته مى‌دارند، خدا آنان را لعنت مى‌كند و لعنت‌كنندگان، لعنتشان مى‌كنند»-: ابن عبّاس و مجاهد و ربيع و حسن و قَتاده و سُدّى ... گفته‌اند كه: مراد از اين كسان، يهوديان و مسيحيانى چون كعب بن اشرف و كعب بن اسَيد و ابن صوريا و زيد بن تابوه و ديگر عالمان مسيحى اند كه قضيّه محمّد صلى الله عليه و آله و پيامبرى او را كتمان مى‌كردند، در صورتى كه نام و مشخّصات او را در تورات و انجيل، نوشته و بيان شده مى‌يافتند.