«و آن گاه كه [يهود] گفتند: «خدا، چيزى بر بشرى نازل نكرده است»، بزرگى خدا را، چنان كه بايد، نشناختند. بگو: «چه كسى آن كتابى را كه موسى آورده، نازل كرده است؟ [همان كتابى كه‌] براى مردم، روشنايى و ره‌نمود است و آن را به صورت طومارها در مى‌آوريد [و] از آن [، آنچه را دلخواه شماست‌]، آشكار و بسيارى را پنهان مى‌كنيد، در صورتى كه چيزى كه شما نمى‌دانستيد، به شما آموخته شده است؟». بگو: «خدا [، همه را فرستاده‌]». آن گاه بگذار تا در ژرفاى [باطل‌] خود، به بازى [سرگرم‌] شوند».

«اى اهل كتاب! پيامبر ما، به سوى شما آمده است كه بسيارى از چيزهاى كتاب [آسمانى‌] خود را كه پنهان مى‌داشتيد، براى شما بيان مى‌كند و از بسيارى [خطاهاى شما] در مى‌گذرد.

قطعاً براى شما از جانب خدا، روشنايى و كتابى روشنگر آمده است».

حديث‌

٥٠٦ تفسير الطبرى‌- به نقل از سُدّى، در باره آيه: «و خود آنان، پيرو قبله يكديگر نيستند»-: اين آيه از آن رو فرو فرستاده شد كه چون پيامبر صلى الله عليه و آله به طرف كعبه گردانيده شد، يهوديان گفتند:

محمّد، دل‌تنگ شهر پدرش و زادگاهش خود شده است. اگر همچنان بر قبله ما مى‌مانْد، اميد مى‌داشتيم كه او همان كسى باشد كه منتظرش هستيم. پس خداوند عز و جل اين آيه را در باره آنها فرو فرستاد: «و كسانى كه به آنها كتاب داده شده است، نيك مى‌دانند كه اين‌ [تغيير قبله‌] از جانب پروردگارشان، [به‌جا و] درست است» تا: «حقيقت را پنهان مى‌كنند، با آن كه مى‌دانند».[١]

٥٠٧ امام على عليه السلام: دست چپى‌ها عبارت اند از يهود و نصارا. خداوند عز و جل مى‌فرمايد: «كسانى كه به آنها كتاب داديم، او را چنان مى‌شناسند كه فرزندانشان را مى‌شناسند»؛ يعنى در تورات و انجيل، محمّد و ولايت را به همان سان مى‌شناسند كه فرزندان خود را در خانه‌هايشان مى‌شناسند. «و گروهى از ايشان، حقيقت را مى‌پوشانند، در حالى كه مى‌دانند حق، از جانب پروردگار توست» و تو، فرستاده خداوند به سوى ايشان هستى. «پس مبادا از ترديد كنندگان باشى». و چون آنان (يهود و نصارا)، آنچه را مى‌شناختند [كه تو فرستاده خدا هستى‌]، انكار كردند، خداوند، ايشان را به اين بلا گرفتار نمود و روح ايمان را از آنها گرفت و تنها سه روح را در كالبدهايشان، جاى داد: روح قُوّت، روح شهوت و روح بدن. سپس ايشان را در زمره چارپايان به شمار آورد و فرمود: «آنان، جز به مانند چارپايان نيستند»؛ زيرا چارپا نيز

[١]. بقره: آيه ١٤٤- ١٤٦.