شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٥٩ - چهار آيه ٢٤٠ سوره بقره

٣٩٦ الكافى‌- به نقل از محمّد بن سوقه-: از امام باقر عليه السلام در باره اين سخن خداى- تبارك و تعالى-: «پس كسى كه بعد از شنيدن وصيّت آن را تغيير دهد، گناهش بر عهده كسانى است كه آن را تغيير مى‌دهند.» پرسيدم. فرمود: «اين آيه را، اين سخن خداى عز و جل- كه بعد از آن آمده- نسخ كرده است: «هر كه از ستم و كژروى وصيّت‌كننده‌ [نسبت به ورثه‌اش‌] يا از گناه او [در وصيّت به كار خلاف‌] بيم داشته باشد و ميان آنها (وصيّت‌كننده و وصيّت‌شونده‌ها) سازش دهد، گناهى بر او نيست»».

يعنى كسى كه براى او مالى وصيّت شده، اگر بيمناكِ انحراف وصيّت كننده در آن چيزى است كه براى او بر خلاف حق وصيّت كند و خدا به آن راضى نيست، بر وى گناهى نيست كه وصيّت را به آنچه حق و رضاى خداست، از راه خير، تغيير دهد».

چهار. آيه ٢٤٠ سوره بقره‌

«كسانى از شما كه مرگشان فرا مى‌رسد و همسرانى برجاى مى‌گذارند، [بايد] براى همسران خويش وصيّت كنند تا آنان را براى يك سال بهره‌مند سازند و [از منزل‌] بيرون نكنند. پس اگر بيرون بروند، در آنچه آنان به‌طور پسنديده در باره خود انجام دهند، گناهى بر شما نيست. و خداوند توانا و حكيم است».

٣٩٧ تفسير العيّاشى‌- به نقل از معاويه [بن بريد]-: از ايشان (امام صادق عليه السلام) در باره اين آيه: «كسانى از شما كه مرگشان فرا مى‌رسد و همسرانى بر جاى مى‌گذارند، [بايد] براى همسران خويش وصيّت كنند تا آنان را براى يك سال بهره‌مند سازند» پرسيدم. فرمود: «با آيه‌ «چهار ماه و ده روز انتظار مى‌برند» نسخ شده است و آيه ارث نيز آن را نسخ كرده است».