مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٥٦ - ادیان و مذاهب

برچید و مسیحیت و یهودیت و زردشتیگری را در اقلیت ناچیزی قرار داد.

ساسانیان سیاست کشورداری خود را براساس مذهب نهادند. اردشیر بابکان سرسلسله ساسانیان، خود از یک خاندان روحانی بود که به سلطنت رسید. اردشیر از یک طرف به خاطر علائق مذهبی و از طرف دیگر به خاطر سیاست کشورداری که نیازمند به یک مبنای اعتقادی بود، به احیا و اشاعه و تحکیم مذهب زردشتی پرداخت. وی دستور داد کتاب مقدس زردشتیان اوستا را تدوین کنند و مرتب سازند، تشکیلات منظم روحانی به وجود آورد و در نتیجه روحانیان زردشتی صاحب قدرت فوق العاده شدند.

آقای دکتر محمد معین در کتاب مزدیسنا و ادب پارسی میگوید:

«پس از انقراض سلسله اشکانی نوبت پادشاهی به اردشیر بابکان (٢٢٦- ٢٤١ میلادی) سردودمان ساسانی رسید. ظهور وی دیباچه کتاب سعادت ایران به شمار میرود. ملت ایران از پرتو کوششهای او رونقی مخصوص یافت! این پادشاه اساس سلطنت خویش و اخلاف را بر آیین «مزدیسنا» بنیاد نهاد. وی علاقه به دین را به ارث برده بود. ساسان، پدربزرگش در استخر متولی معبد ناهید (آناهیت) بود. از این رو اردشیر با همتی مخصوص در احیای آیین باستانی کوشید. در روی سکهها آتشکده به عنوان علامت ملی معرفی گردید. او خود را در کتیبهها «مزدیسنا» یعنی ستاینده مزدا خوانده. آنچه مورخان درخصوص دینداری و ارتباط پادشاهی با روحانیت بدو نسبت دادهاند، فردوسی در شاهنامه ضمن اندرزهای وی به پسرش شاپور تلخیص کرده، گوید: