پس از درگذشت حکیم خراسانی، در اصفهان دو نفر دیگر بودند که این شمع را روشن نگه میداشتند: مرحوم حاج آقاصدر کوپایی و مرحوم شیخ محمود مفید. با درگذشت این دو نفر این چراغ چهارصدساله تقریباً به خاموشی گرایید.

٧. حاج شیخ محمدحسین غروی اصفهانی. در تقوا و علم، منقولًا و معقولًا یگانه بود. در سال ١٢٩٦ در نجف متولد شد. پدرش بازرگانی بود متدین مقیم کاظمین.

مرحوم اصفهانی تا نزدیک به بیست سالگی در کاظمین مقیم بود و تحصیل میکرد.

بعد به نجف مشرف شد و در درس مرحوم آخوند ملامحمدکاظم خراسانی حاضر شد و تا پایان عمر استاد (١٣٢٩) ادامه داد.

وی در علوم معقول، شاگرد مرحوم میرزا محمدباقر حکیم اصطهباناتی است.

مرحوم اصفهانی تألیفات زیادی در فقه و اصول دارد و اندیشهاش هم اکنون جزء اندیشههای زندهای است که در میان علما و فضلای حوزههای درس فقه و اصول مطرح است. منظومهای در فلسفه دارد بسیار عالی به نام «تحفة الحکیم». رسالهای هم در معاد نوشته است. حضرت استادناالعلامه آقای طباطبایی (مدظله العالی) در سالهای میان ١٣٤٤- ١٣٥٤ از محضر این بزرگ بهرههای فراوان برده و افتخار شاگردیاش را دارند. معظم له در سال ١٣٦١ با سکته مغزی درگذشت [١] ٨. آقا شیخ محمدتقی آملی. در سال ١٣٠٤ در تهران متولد شد. قسمتی از دروس معقول و منقول را نزد پدرش آقاشیخ محمد آملی (١٢٦٣- ١٣٣٦) که او خود از فیلسوفان به شمار میرفت، تحصیل کرد. سپس در درس مرحوم میرزای کرمانشاهی شرکت نمود. بعد از فوت کرمانشاهی قریب ١٤ سال از محضر حاج شیخ عبد النبی مجتهد نوری بهرهمند شد. از آن پس به نجف رفت و به تکمیل فقه و اصول در محضر آقایان حاج میرزاحسین نائینی و آقاسید ابوالحسن اصفهانی و آقا ضیاء الدین عراقی پرداخت و به مقامات عالی رسید. در اخلاق از محضر عارف کامل آقاحاج میرزا علی آقاقاضی فیض میگرفت.

معظم له در مدت اقامت در تهران هم منقول تدریس میکرد و هم معقول.

[١]. مقدمه مرحوم شیخ محمدرضا مظفر- که از شاگردان معظم له بود- بر تعلیقه معظم له بر مکاسب شیخ انصاری.