مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٣١ - معبود یا محراب عبادت

برای آنها طلب آمرزش کند، خداوند را توبه پذیر و مهربان خواهند یافت.»

سپس خطاب به رسول اکرم صلی الله علیه و آله میگوییم: ای پیامبر عزیز! من آمدهام نزد تو در حالی که از خداوند آمرزش میطلبم و در حالی که از گناه گذشتهام پشیمانم. من به وسیله تو که بنده صالح خدا هستی و میتوانی برای من دعا و استغفار کنی، به سوی خدا که هم پروردگار من است و هم پروردگار تو روآوردهام تا (در اثر استغفار من و استغفار تو) گناهان مرا بیامرزد.

توسل و توجه به اولیای خدا چون به این صورت و به این شکل است شرک نیست، بلکه عین عبادت خداوند است.

اما مسأله کعبه و قبله که آقای موبد اردشیر آذرگشسب طرح کردهاند، قبلًا دربارهاش بحث شد و معلوم شد قیاس گرفتن تقدیس آتش با رو به کعبه ایستادن در حین نماز و عبادت خدا قیاس مع الفارق است.

آقای موبد اردشیر میگوید:

«چون آتش اینهمه فواید برای انسان داشته و دارد، پس انسان حق دارد که برای آن ارزش و احترام زیاد قائل شود.»

جان کلام همین جاست. اتفاقاً بعثت انبیا برای این است که بشر را به سرچشمه خیرات و برکات و نعمات آشنا کنند، «دیدهای به او بدهند سبب سوراخ کن». انبیا آمدهاند که بشر را از سبب متوجه مسبِّب الاسباب کنند، انبیا آمدهاند که به بشر بفهمانند:«الْحَمْدُلِلَّهِ رَبِّ الْعالَمین» یعنی تمام سپاسها و ستایشها اختصاص دارد به ذات اقدس الهی که پروردگار تمام جهانهاست.

بعلاوه، مگر تنها آتش پیک آسمانی است که برای کمک بشر از آسمان به زمین آمده است؟ اگر مقصود از آسمان این جوّی است که بالای سر ماست، هیچ عنصری از آنجا نیامده است، اگر هم آمده باشد پیک مخصوص الهی نیست، و اگر مقصود از آسمان، جهان غیب و ملکوت است، همه چیز از آسمان آمده است و همه چیز پیک آسمانی است، اختصاص به آتش ندارد:

«وَ انْ مِنْ شَی ءٍ الّا عِنْدَنا خَزائِنُهُ وَ مانُنَزِّلُهُ الّا بِقَدَرٍ مَعْلومٍ.» [١]