چرا ایرانیان برای ولید بن عبد الملک به عنوان داماد یزدگرد و برای یزید بن الولید به عنوان یک شاهزاده ایرانی ابراز احساسات نکردند، اما فی المثل برای امام رضا علیه السلام به عنوان کسی که در ششمین پشت به یزدگرد میرسد، اینهمه ابراز احساسات کرده و میکنند؟!.

اگر ایرانیان چنین احساسات به اصطلاح ملی میداشتند، باید برای عبید اللَّه بن زیاد احترام فوق العادهای قائل باشند، زیرا عبید اللَّه قطعاً نیمه ایرانی است. زیاد پدر عبید اللَّه مرد مجهول النسبی است اما مرجانه مادر عبید اللَّه یک دختر ایرانی شیرازی است که در زمانی که زیاد والی فارس بود با او ازدواج کرد.

چرا ایرانیان که به قول این آقایان آن اندازه احساسات ملی داشتهاند که ائمه اطهار علیهم السلام را به واسطه انتسابشان به خاندان سلطنتی ایران به آن مقام رفیع بالا بردند، عبید اللَّه زیاد نیمه ایرانی و مرجانه تمام ایرانی را این اندازه پست و منفور میشمارند؟!.

سابعاً این مطلب آنگاه میتواند درست باشد که شیعه منحصر به ایرانی باشد و لااقل دسته اولی شیعه را ایرانی به وجود آورده باشد، و از آن طرف هم عموم و لااقل اکثر ایرانیانی که مسلمان شدند مذهب شیعه را اختیار کرده باشند، و حال آنکه نه شیعیان اولیه ایرانی بودند (به استثنای سلمان) و نه اکثر ایرانیان مسلمان شیعه شدند، بلکه در صدر اسلام اکثر علمای مسلمان ایرانی نژاد در تفسیر یا حدیث یا کلام یا ادب، سنی بودند و بعضی از آنها تعصب شدیدی علیه شیعه داشتند و این جریان تا قبل از صفویه ادامه داشت. تا زمان صفویه اکثر بلاد ایران سنی بود. در زمان خلفای اموی که سبّ علی علیه السلام در منابر رایج شده بود، مردم ایران نیز تحت تأثیر تبلیغات سوء امویها قرار گرفته و اغفال شده بودند و این برنامه شنیع را اجرا میکردند. حتی گفته میشود که پس از آنکه عمر بن عبد العزیز این کار را قدغن کرد، بعضی از شهرستانهای ایران مقاومت کردند.

اکابر علمای تسنن را تا قبل از صفویه ایرانیان تشکیل میدهند اعم از مفسر، فقیه، محدث، متکلم، فیلسوف، ادیب، لغوی و غیره. ابوحنیفه که بزرگترین فقیه اهل تسنن است و «امام اعظم» خوانده میشود، یک ایرانی است. محمد بن اسماعیل بخاری که بزرگترین محدث اهل تسنن است و کتاب معروف او بزرگترین کتاب حدیث اهل تسنن است، ایرانی است. همچنین است سیبویه از ادبا و جوهری و