مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٨٥ - طبقه هشتم

موجود است و مورد اعتنای فلاسفه بعد از خودش است. در الهیات اسفار از او نام برده است. او به داشتن حوزه و تربیت شاگردان معروف است. بیهقی در تتمه صوان الحکمه میگوید: «فلسفه به وسیله لوکری در خراسان انتشار یافت».

محمود محمد خضیری استاد جامع الازهر در مقالهای که به مناسبت هزاره ابن سینا در بغداد در کتابی به نام الکتاب الذهبی للمهرجان الالفی لذکری ابن سینا چاپ شده (ص ٥٥) میگوید: «ابوالعباس عمر طویل یافت و من تاریخ وفات او را به دست نیاوردم اما گمان میکنم در اواخر قرن پنجم هجری واقع شده باشد».

عبد الرحمن بدوی در مقدمه تعلیقات ابن سینا (ص ٨) از برکلمن نقل میکند که وفات لوکری در سال ٥١٧ (اوایل قرن ششم) بوده است و خود بدوی میگوید: «من نمیدانم برکلمن از چه مأخذی نقل کرده است».

٢. ابوالحسن سعید بن هبة اللَّه بن حسین. ابن ابی اصیبعه میگوید: در طب ممتاز بود و در علوم حکمیه بافضل. وی شاگرد ابوالفضل کتیفات و عبدان کاتب بوده [١] و آنها شاگرد ابوالفرج بن الطیب سابق الذکر [٢]. این شخص همان کسی است که اجازه نمیداده است از محضرش یهودی یا نصرانی استفاده کند و ابوالبرکات بغدادی صاحب کتاب معروف المعتبر که در ابتدا یهودی بود، با نیرنگ در کریاس در مینشست و استفاده میکرد و تا یک سال به همین وضع ادامه داد. بعد از یک سال که استاد از وجود چنین شاگردی آگاه شد، بر او رحمت آورد و اجازه داد رسماً شرکت نماید.

ابن ابی اصیبعه مینویسد: ابوالبرکات کتاب التلخیص النظامی تألیف خود سعیدبن هبة اللَّه را نزد او خواند.

من نمیدانم آن کتاب در طب بوده یا فلسفه. سعید بن هبة اللَّه در ٤٩٥ درگذشته است.

٣. حجة الحق، ابوالفتح عمر بن ابراهیم خیامی نیشابوری، معروف به خیام.

فیلسوف و ریاضی دان و احتمالًا شاعر بوده است و شهرت جهانی دارد اما متأسفانه شهرت خیام به اشعار منسوب به اوست نه به فلسفه و ریاضیات، مخصوصاً