مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٢١ - آتش و پرستش

میپرستیم که با اهورامزدا از یک جنس و یک طبیعت است، بلکه اساساً پرستش آتش را انکار کردند و مدعی شدند که ما اهورامزدا را که خدای متعال است میپرستیم و آتش را محراب و یا قبله خود قرار میدهیم، همچنانکه مسلمین هنگامی که خدای متعال را پرستش میکنند و نماز میخوانند به سوی کعبه میایستند بدون آنکه کعبه را پرستش کنند.

زردشتیان از یک طرف به پیروی از سنت قدیمی، معمولًا هر جا سخن از تقدیس و تعظیم آتش به میان [می] آمد کلمه «پرستش» و «عبادت» را به کار میبردند و از طرف دیگر برای اینکه خود را از حملات مسلمین نجات دهند به جای کلمه «پرستش» و «عبادت» از قبله قراردادن آتش سخن به میان آوردند. دقیقی شاعر زردشتی معروف- که مقتدای فردوسی در سرودن شاهنامه است، یعنی اول او به سرودن شاهنامه پرداخت و فردوسی راه او را تعقیب و تکمیل کرد- رسماً طبق سنت معمول زردشتیان کلمه پرستش را به کار میبرد. آنجا که پیام فرشته را به زردشت درباره آتش نقل میکند چنین میگوید: