روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٤٠٠ - ترجمه

(سورة الفيل)

اين سورت مكّى است و پنج آيت است و بيست كلمت است و نود و شش حرف است،و روايت است از زرّ حبيش از رسول-عليه السّلام-كه او گفت:هركه او سورة الفيل بخواند،خداى تعالى در دنيا او را ايمن كند از خسف و قذف و مسخ [١].

[سوره الفيل (١٠٥): آیات ١ تا ٥]
بِسْمِ اَللّٰهِ اَلرَّحْمٰنِ اَلرَّحِيمِ . أَ لَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِأَصْحٰابِ اَلْفِيلِ (١) أَ لَمْ يَجْعَلْ كَيْدَهُمْ فِي تَضْلِيلٍ (٢) وَ أَرْسَلَ عَلَيْهِمْ طَيْراً أَبٰابِيلَ (٣) تَرْمِيهِمْ بِحِجٰارَةٍ مِنْ سِجِّيلٍ (٤) فَجَعَلَهُمْ كَعَصْفٍ مَأْكُولٍ (٥)

[ترجمه]

نبينى كه چگونه كرد خداى تو به خداوندان پيل! نكرد مكر ايشان در هلاك! و بفرستاد بر ايشان مرغانى جمله شده.

مى‌انداختند ايشان را به سنگهايى از سنگ‌گل [٢].

كرد ايشان چون برگى كشتى [٣]خورده [٤].