روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٤٥٤ - ترجمه

(سورة تبت) [١]

اين سورت مكّى است و پنج آيت است و بيست كلمت است و هفتاد و نه حرف است.و روايت است از ابو امامه از ابىّ كعب كه رسول -عليه السلام-گفت[٢٠٣-ر]:هركه اين سورت بخواند،اوميد [٢]دارم كه خداى تعالى روز قيامت جمع نكند ميان او و بو لهب.

[سوره المسد (١١١): آیات ١ تا ٥]
بِسْمِ اَللّٰهِ اَلرَّحْمٰنِ اَلرَّحِيمِ . تَبَّتْ يَدٰا أَبِي لَهَبٍ وَ تَبَّ (١) مٰا أَغْنىٰ عَنْهُ مٰالُهُ وَ مٰا كَسَبَ (٢) سَيَصْلىٰ نٰاراً ذٰاتَ لَهَبٍ (٣) وَ اِمْرَأَتُهُ حَمّٰالَةَ اَلْحَطَبِ (٤) فِي جِيدِهٰا حَبْلٌ مِنْ مَسَدٍ (٥)

[ترجمه]

زيانكار شد دستهاى [٣]ابو لهب[و هلاك باد] [٤].

و او نيز غنا نكرد از او مالش و آنچه اندوخت.

ملازم شود با آتشى خداوند درفش [٥].

و زنش بردارندۀ هيزم است.

در گردن او رسنى باشد از ليف.