روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٨٩ - ترجمه

ايشان را از أدناس و أنجاس پاك كند و ايشان را چنان كند كه صلاحيت مقام بهشت دارند.

از صادق-عليه السلام-روايت كردند كه او گفت: [١]كه دل ايشان از هرچه دون خداست پاكيزه كند تا به اغيار مدنّس نباشند.دارانى گفت:ايشان را يك شربت دهند به كأس مودّت بر بساط قربت كه ايشان را سير گرداند از صحبت خلق و مستأنس گرداند به جوار حق.آنگه ايشان را بر منابر قدس نشاند و تحفه‌اى مزيد [٢]فرستد و باران تأييد بر ايشان باراند تا سيل شوق به دل ايشان درآيد تا از هموم فرقت برهند،و به سرور قربت برسند.

يكى از جملۀ عارفان گفت:در قفاى سهل بن عبد اللّه نماز خفتن مى‌كردند [٣]، اين[٣٨-ر]سورت مى‌خواند.چون به اين آيت رسيد آواز دهنش مى‌آمد همچون كسى كه چيزى مزد [٤].چون فارغ شد،گفتم:يا شيخ!قرآن مى‌خواندى يا شراب مى‌خوردى؟گفت:شراب مى‌خوردم به كأس وَ سَقٰاهُمْ رَبُّهُمْ ،و اگر نه آنستى كه از قرائت قرآن لذّت شراب مى‌يابم بل خوش‌تر،همانا نخواندمى.

عبد اللّه عمر روايت كرد كه مردى حبشى به نزديك رسول آمد و گفت! يا رسول اللّه!خداى تعالى شما را بر ما تفضيل داد به حسن صورت و بياض لون و شرف نبوّت،چه گويى اگر من ايمان آرم به آنچه تو ايمان دارى و همچنان عمل كه تو مى‌كنى [٥]به جاى آرم؟با تو در بهشت باشم؟رسول-عليه السلام-گفت:آرى.

آنگه گفت:به آن خداى كه جان من به امر اوست كه مرد سياه باشد در دنيا كه بياض و نور او در بهشت از هزار فرسنگ مى‌تابد.آنگه گفت:هركه بگويد:

لا اله الّا اللّه، اين كلمت او را عهدى باشد به نزديك خداى [٦]،و هركه بگويد:

سبحان اللّه و بحمده،