روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٤٠٥ - ترجمه

گفت:مرا مكش كه من دليل تو باشم در زمين عرب كه تو احوال اين ولايت ندانى.

او را نيز بند كرد [١]و با خود ببرد.

ازآنجا به طايف آمد.مسعود بن معتّب بيرون آمد با لشكرى [٢]ثقيف و گفت:أيّها الملك!ما را با تو جنگى نيست،و تو به قصد ما نيامده‌اى و ما را بتخانه‌اى است آن را«بيت اللاّت»گويند،آن خانه نيز مطلوب[١٨٣-ر]تو نيست،مطلوب تو خانۀ مكّه است.اگر خواهى ما [٣]دليلى بفرستيم تا تو را رهنمونى كند برآن خانه.گفت:روا باشد.مردى را با او بفرستادند كه او را أبو رغال گفتند.چون به جايى رسيد كه آن را مغمّس گويند،در آن منزل بمرد و گورش آنجا نهاده است،و هرچه [٤]آنجا بگذرد عادت كرده‌اند كه [٥]سنگى بر گور او اندازد [٦].

و ابرهه از اين منزل مردى را فرستاد با لشكرى عظيم به جانب مكّه،و نام اين مرد الأسود بن مقصود بود،تا بر مقدّم برفت و مال حرم بر گرفت و دويست شتر از آن عبد المطّلب بگرفت.عبد اللّه بن عمر بن مخزوم در حقّ او گويد:

يا ربّ اخز الاسود بن مقصود الآخذ الآخذ الهجمة ذات التّقليد
من الحرى ثم ثبير فالبيد فضمها الى طماطم سود
قد اجمعوا ان لا يكون [٧]عيد [٨] و يهدموا البيت الحرام المعهود
و المروتين و المشاعر السّود حقّر بهم ربّي و انت محمود
آنگه ابرهه رسولى فرستاد به اهل مكّه نام او حناطة الحميرىّ،و او را گفت:به نزد رئيس مكّه رو و پيغام من به او گذار و بگو كه:من نه به قتال تو