تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٣٤ - ولايت مخصوص كيست؟!

همين درجه از سختى قرآن مسئله استعانت و يارى‌جويى از ستمگران و هميارى با ايشان در هر زمينه را نفى و منع مى‌كند.

وَ جَعَلْنا بَيْنَهُمْ مَوْبِقاً [٥٢] وَ يَوْمَ يَقُولُ نادُوا شُرَكائِيَ الَّذِينَ زَعَمْتُمْ‌- و در آن روز كه مى‌گويد: شريكانى را كه براى من مى‌پنداشتيد بخوانيد.» در روز بازپسين خداوند به كسانى كه شيطان و ذريه او را به پيشوايى بر خود برگزيده بودند، مى‌گويد: از شما مى‌خواهم كه پيشوايان و رهبرانى را كه در دنيا از آنها طلب يارى مى‌كرديد فراخوانيد، و آنان بانگ به دعوت آنان برمى‌دارند تا آن حد كه از قدرت بانگ برداشتن مى‌افتند، ولى هيچ نتيجه و حاصلى به دست نمى‌آيد.

فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيبُوا لَهُمْ وَ جَعَلْنا بَيْنَهُمْ مَوْبِقاً- پس آنان را مى‌خوانند ولى دعوت ايشان را پاسخ مثبت نمى‌دهند، چه ما ميان ايشان گودالى ژرف قرار داده‌ايم.»/ ٤٣٥ ولى آيا اين گودال براى چه به وجود آمده است؟

على رغم اين كه اينان و آنان در بسيارى از اوقات در راه واحدى گام برمى‌دارند، و عاقبت همه آنان جهنم است؟ شايد اين گودال عميق اشاره به گودالى داشته باشد كه مى‌بايستى انسان را از شريكان پندارى خدا جدا كند.

[٥٣] وَ رَأَى الْمُجْرِمُونَ النَّارَ فَظَنُّوا أَنَّهُمْ مُواقِعُوها- و مجرمان آتش را مى‌بينند و مى‌دانند، يا تصور مى‌كنند كه آنان در آن افكنده خواهند شد.» وَ لَمْ يَجِدُوا عَنْها مَصْرِفاً- و چون راه گريزى از آن براى خود نمى‌يابند.» براى ما چنان اتفاق افتاده است كه مى‌توانيم اين حالت را تصور كنيم، و آن آتش افروخته را كه نديده‌ايم پيش خود چنان مجسم سازيم كه گويى بر آتش قسمت پايين عميق و گرماى شديد و عذاب سخت آن ايستاده‌ايم، و شعله‌هاى سوزان آن را در حالى كه مماس بر بدنهاى ما است احساس مى‌كنيم، بدون آن كه‌