عاشورا ريشه‌ها، انگيزه‌ها، رويدادها، پيامدها - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٧٨ - ج) قيام مختار

مى‌نگريست، حتّى ابراهيم در قيام توّابين نيز شركت نداشت.

ترديد ابراهيم مى‌توانست براى مختار و ياران وى گران تمام شود؛ در حالى كه شخصيّت نافذ و بلندآوازه وى، مى‌توانست پيروزى مختار را قطعى نمايد، اين بود كه مختار تمام همّت خويش را براى جذب ابراهيم به كار بست تا آن كه وى را براى حضور در اين پيكار حاضر به همكارى نمود. [١]

مختار مقدّمات قيام را با مشورت ابراهيم اشتر فراهم نمود و تاريخ آغاز آن را شب پنج‌شنبه ١٤ ربيع‌الاوّل سال ٦٦ هجرى قرار داد. [٢]

تحرّكات مخفيانه مختار از چشم جاسوسان حكومت مخفى نماند و اخبار تداركات قيام او به «عبداللَّه بن مطيع‌»- استاندار منصوب «عبداللَّه بن زبير» در كوفه- رسيد. وى كه كوفه را آبستن حوادث سهمگين مى‌ديد سربازان حكومتى را در تمام راه‌ها گماشت و در شهر حكومت نظامى اعلام كرد.

اقدامات حاكمِ زبيرىِ كوفه، موجب شد تا قيام مختار به جلو افتد. زيرا ابراهيم اشتر شب سه شنبه ١٢ ربيع‌الاوّل سال ٦٦ ه پس از نماز مغرب با جمعى از ياران در حالى كه سلاح در برداشتند به سوى منزل مختار رهسپار بود. در بين راه مأموران امنيّتى حكومت، راه را بر وى بستند ولى ابراهيم دست برد و نيزه يكى از سربازان را گرفت و درست در گلوى رئيس پليس كوفه فرو كرد و وى را نقش بر زمين ساخت.

سربازان حاكم با ديدن اين صحنه وحشت زده متوارى شدند و جريان را به استاندار كوفه گزارش دادند.

اين حادثه موجب شد تا مختار تصميم بگيرد در همان شب قيامش را با شعار

«يالَثاراتِ الْحُسَيْنَ‌»

آغاز كند. [٣]

[١]. تاريخ طبرى، ج ٤، ص ٤٩٤.

[٢]. تاريخ طبرى، ج ٤، ص ٤٩٦ و كامل ابن اثير، ج ٤، ص ٢١٦.

[٣]. تاريخ طبرى، ج ٤، ص ٤٩٨؛ فتوح ابن اعثم، ج ٦، ص ١٠٣ و همچنين رجوع شود به: تاريخ يعقوبى، ج ٢، ص ٢٥٨.