عاشورا ريشه‌ها، انگيزه‌ها، رويدادها، پيامدها - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٣٣ - ٣ سنّت زيارت اربعين

بدن‌ها ملحق شد، ادامه داشت و پس از چهل روز كه اين كار انجام شد، كائنات قرار و آرام يافتند!

٣. سنّت زيارت اربعين‌

مى‌دانيم كه از سنّت‌هاى بيستم صفر و اربعين حسينى زيارت اربعين امام حسين عليه السلام است. در روايتى از امام حسن عسكرى عليه السلام آمده است: «نشانه‌هاى مؤمن پنج چيز است: به جا آوردن پنجاه و يك ركعت نماز در هر شب و روز (١٧ ركعت نماز واجب و ٣٤ ركعت نافله) و زيارت اربعين (امام حسين عليه السلام) و انگشتر بر دست راست نهادن، و پيشانى را به هنگام سجده، بر خاك گذاردن و بسم اللَّه الرحمن الرحيم را در نماز بلند گفتن». [١]

همچنين براى اين روز زيارت مخصوصى از امام صادق عليه السلام نقل شده است. [٢]

از گذشته دور تا زمان ما، هر زمان كه شيعيان فرصتى پيدا مى‌كردند، روز اربعين حسينى را به كربلا مى‌رفتند و با شور و هيجان و اخلاص، آن حضرت را زيارت مى‌نمودند. در اين سال‌ها نيز ميليون‌ها عاشق دلسوخته اربعين را به كربلا مى‌روند و شهيدان كربلا را زيارت مى‌كنند.

اكنون پرسش آن است كه چرا چنين زيارتى در اين روز مستحب شمرده شد؟

مرحوم‌ علّامه مجلسى‌ در زاد المعاد مى‌نويسد: «چون جابر كه از بزرگان صحابه بود، اساس اين كار را گذاشت، مى‌تواند دليل فضيلت زيارت آن حضرت در اين روز شده باشد» ولى با اين حال، احتمال مى‌دهد وجوه ديگرى داشته باشد كه بر ما مخفى است. [٣]

[١]. مصباح المتهجد، ص ٧٨٧ و اقبال، ص ٥٨٩.

[٢]. رجوع كنيد به: مفاتيح نوين، زيارت اربعين، (ص ٣٩٣).

[٣]. زاد المعاد، ص ٤٠٢.