عاشورا ريشه‌ها، انگيزه‌ها، رويدادها، پيامدها - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧٣ - ٥٤- عبيداللَّه بن حُرّ جعفى و از دست دادن فرصت

شكسته است». [١]

و به زودى خداوند مرا از شما بى نياز خواهد كرد، و السلام عليكم و رحمة اللَّه و بركاته».

هنگامى كه اين خطبه به پايان رسيد، ياران امام عليه السلام به نزدش آمده و همگى براى يارى حضرت اعلام يارى كردند و امام عليه السلام از خداوند براى آنها خير و سعادت طلب نمود. [٢]

اين گفتار تاريخى امام عليه السلام با صراحت تمام هدف قيام خونين عاشورا را شرح مى‌دهد، بيانى كه براى هر زمان و هر مكان كاربرد دارد. امام عليه السلام قيام خود را تبلورى از وظيفه عمومى همه مسلمين مى‌داند كه در برابر حكّام جائر و ظالم بر عهده دارند.

ظالمانى كه نه فقط بندگان خدا را به زنجير ستم گرفتار ساخته‌اند، بلكه حلال خدا را حرام كرده و حرام او را حلال شمرده‌اند.

به يقين، سكوت در برابر چنين افرادى براى هيچ مسلمانى جايز نيست! چرا كه سكوت سبب امضاى اعمال آنان مى‌شود و امضاى اعمال آنان سبب اتّحاد سرنوشت سكوت كننده، با ظالمان و طاغيان مى‌گردد.

آرى؛ همه بايد فرياد كشند و قيام كنند و كاخ بيدادگران را واژگون كنند و از همه سزاوارتر به اين امر، فرزند پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله و امام معصوم عليهم السلام است.

چه منطقى از اين گوياتر و زنده‌تر!

٥٤- عبيداللَّه بن حُرّ جعفى و از دست دادن فرصت‌

هنگامى كه امام عليه السلام با سپاه اندك خويش به «قصر بنى مقاتل» [٣] رسيد در آنجا

[١]. فتح، آيه ١٠.

[٢]. تاريخ طبرى، ج ٤، ص ٣٠٤؛ كامل ابن اثير، ج ٤، ص ٤٨ و فتوح ابن اعثم، ج ٥، ص ١٤٤- ١٤٥.

[٣]. اين قصر كه موضعى است ميان عين التمر و قُطقُطانيّه (نزديك كوفه)، منسوب به مقاتل بن حسان‌بوده است.