اوّلًا: نبايد پيروزى‌ها را در محدوده زمانى و مكانى خاص ديد، اين مقياس‌ها، يك مقياس كوچك بشرى است؛ ولى در مقياس بزرگ‌تر كه زمان و مكان را در مى‌نوردد و به عصر و زمان خاص و مكان خاصّى محدود نمى‌شود، هرگز انبيا و مؤمنان شكست نخوردند؛ چرا كه در نهايت، عقيده و مرام آنان باقى ماند و در حقيقت يارى خدا نسبت به اعتقادات آنان، همان يارى آنان است.

ثانياً: نصرت و يارى، صورت‌هاى مختلفى دارد كه بخشى از آن را در يك نگاه سطحى هزيمت و شكست مى‌نامند، ولى در واقع پيروزى و نصرت الهى را در بر دارد. آيا ابراهيم عليه السلام كه در آتش افكنده شد، از عقيده و دعوت خويش دست كشيد؟ او در حالى كه در داخل آتش افكنده شده بود، نصرت الهى شامل حالش بود. در واقع دشمن او شكست خورده بود، كه نتوانست با اين همه تهديدها و آزارها، وى را از عقيده و مرامش باز دارد» (بلكه آيينش گسترش يافت). [١]

سيّد قطب‌ در ادامه به امام حسين عليه السلام اشاره مى‌كند و مى‌گويد:

«حسين بن على عليه السلام گرچه در ظاهر به شهادت رسيد و در مقياس سطحى‌نگران شكست خورد، ولى در برابر حقيقت و در مقياسى بزرگ‌تر پيروز شد».

سپس مى‌افزايد:

«فَما مِنْ شَهِيدٍ فِي الْأَرْضِ تَهْتَزُّ لَهُ الْجَوانِحُ بِالْحُبِّ وَالْعَطْفِ، وَ تَهْفُو لَهُ الْقُلُوبُ، وَ تَجِيشُ بِالْغَيْرَةِ وَ الْفِداءِ كَالْحُسَيْنِ- رِضْوانُ اللَّهِ عَلَيْهِ- يَسْتَوِي فِي هذا الْمُتَشَيِّعُونَ وَ غَيْرُ الْمُتَشَيِّعِينَ مِنَ الْمُسْلِمِينَ وَ كَثِيرٍ مِنْ غَيْرِ الْمُسْلِمِينَ‌

؛ هيچ‌

[١]. امام صادق عليه السلام درباره آيه ٤٥ سوره غافر: «فوقاه اللَّه سيئات ما مكروا ...» فرمود: «يَعْني مُؤْمنَ آلِ فِرْعَوْنَ، وَاللَّهِ لَقَدْ قَطَّعُوهُ إرْباً إرْباً، وَلكِنْ وَقاهُ اللَّهُ أَنْ يَفْتِنُوهُ فِي دينِهِ؛ مراد از اين آيه (خداوند او را از نقشه‌هاى سوء آنها نگه داشت) مؤمن آل فرعون است. به خدا سوگند او را قطعه قطعه كردند ولى خداوند نگذاشت كه آنها به دينش آسيب رسانند». (بحارالانوار، ج ١٣، ص ١٦٢).