عاشورا ريشه‌ها، انگيزه‌ها، رويدادها، پيامدها - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥١٣ - ١١٦- شوق ديدار

مجد و بزرگوارى، افتخارش به ما است، افتخارى كه او را در دنيا و آخرت بالا برد.

خداوندى كه آفريننده جهانيان و صاحب مشاعر است به او (پدرم) از جانب ما پاداش نيك عنايت كند.

دستگيره دين، على مرتضى است. همو كه صاحب حوض كوثر و عزّت بخش حرم خدا و رسول خداست.

از هيبت و كردارش، صف‌هاى حقّ و باطل در شرق و غرب عالم از هم جدا مى‌شود.

او كسى است كه انگشتر خويش را در حال ركوع به سائل بخشيد.

اى شيعيان برگزيده! شادمان باشيد كه فرداى قيامت از حوض نقره فامش سيراب خواهيد شد.

بر او خداوند- پروردگار ما- درود فرستاد و حسن عليه السلام و حسين عليه السلام را به وى هديه كرد». [١]

١١٦- شوق ديدار

امام على بن الحسين عليه السلام فرمود: هنگامى كه (در روز عاشورا) كار بر امام حسين عليه السلام سخت شد، همراهان حضرت ديدند، در اين صحنه پر خطر كه هر كس رنگ از چهره‌اش مى‌پريد و لرزه بر اندامش مى‌افتاد، امام و ياران خاصّش، چهره‌هاشان درخشان و اندامشان آرام و دلهايشان هر لحظه مطمئن‌تر مى‌شد و برخى به برخى ديگر مى‌گفتند: به آنان بنگريد كه از مرگ باكى ندارند. در اين هنگام امام عليه السلام فرمود:

«صَبْراً بَنِي الْكِرامِ، فَمَا الْمَوْتُ إِلّا قَنْطَرَةٌ تَعْبَرُ بِكُمْ عَنِ الْبُؤُسِ وَ الضَّرَّاءِ إِلَى الْجِنانِ الْواسِعَةِ وَ النَّعيمِ الدَّائِمَةِ، فَأَيُّكُمْ يَكْرَهُ أَنْ يَنْتَقِلَ مِنْ سِجْنٍ إِلى‌ قَصْرٍ، وَ ما هُوَ لِأَعْدائِكُمْ إِلّا كَمَنْ يَنْتَقِلُ مِنْ قَصْرٍ إِلى‌ سِجْنٍ وَ عَذابٍ. إِنَّ أَبِي حَدَّثَنِي عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه و آله: «إِنَّ الدُّنْيا

[١]. اين اشعار به صورت متفرّق در اين كتاب‌ها آمده است: فتوح ابن اعثم، ج ٥، ص ٢١٠- ٢١٢؛ مناقب ابن شهر آشوب، ج ٤، ص ٨٦- ٨٨؛ احتجاج طبرسى، ج ٢، ص ١٠١- ١٠٣؛ معالى السبطين، ج ٢، ص ١١- ١٢؛ بحارالانوار، ج ٤٥، ص ٤٧- ٤٨ و ينابيع المودّة، ج ٣، ص ٨٠- ٨١.