عاشورا ريشه‌ها، انگيزه‌ها، رويدادها، پيامدها - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٢ - اوّل ولادت امام حسين عليه السلام

تا آن حضرت بر فرزندان على عليه السلام و فاطمه عليها السلام اين نام‌ها را بنهد». [١]

جلال الدّين سيوطى (از علماى معروف اهل سنّت در قرن دهم) نقل كرده است كه: «حسن و حسين دو نام از نام‌هاى اهل بهشت است و مردم عرب پيش از اين، اين دو نام را بر فرزندان خويش نمى‌نهادند». [٢]

دوم: شخصيّت ممتاز آن حضرت‌

امام حسين عليه السلام در ميان جامعه اسلامى و مسلمانان در همان زمان، داراى شخصيّت خاصّى بود؛ چرا كه فرزند فاطمه زهرا عليها السلام بود و از اين رو فرزند رسول خدا نيز ناميده مى‌شد. اين دو بزرگوار (حسن و حسين) به سبب محبّت ويژه رسول خدا و كلمات ارزشمندى كه حضرت درباره آنان فرموده بود، مورد توجّه ويژه همه مسلمين قرار داشتند. در اينجا به نمونه‌هايى از كلمات و برخوردهاى محبّت‌آميز رسول خدا صلى الله عليه و آله با آن حضرت توجّه مى‌كنيم:

١. رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله درباره امام حسن و امام حسين عليهما السلام اين جمله معروف را فرمود:

«الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ سَيِّدا شَبابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ

؛ حسن و حسين سرور جوانان بهشتند». [٣]

٢. در حديث ديگرى آمده است كه: گروهى با رسول خدا صلى الله عليه و آله به مهمانى مى‌رفتند، آن حضرت پيشاپيش آن جمع حركت مى‌كرد. در اثناى راه، حسين عليه السلام را ديد. رسول خدا صلى الله عليه و آله خواست او را در آغوش بگيرد، ولى حسين عليه السلام به اين سو و آن سو مى‌دويد؛ پيامبر صلى الله عليه و آله از مشاهده اين حالت تبسّم كرد، تا آن‌كه او را در آغوش گرفته، يك دست‌

[١]. اسد الغابة، ج ٢، ص ٩.

[٢]. تاريخ الخلفاء، ص ٢٠٩.

[٣]. اين حديث با تعبيرات مختلف در منابع سنّى و شيعه نقل شده است از جمله: مسند احمد، ج ٣، ص ٣، ٦٢، ٦٤ و ٨٢؛ سنن ترمذى، ج ٥، ص ٣٢١؛ مستدرك حاكم، ج ٣، ص ١٦٧؛ بحارالانوار، ج ٤٣، ص ٢١، ٢٥، ١٢٤، ١٩١- ١٩٢.