« وَ قَضَى رَبُّكَ أَلَا تَعْبُدُواْ إِلَا إِيَّاهُ وَبِالْوَ لِدَيْنِ إِحْسَـنًا إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِندَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُمَآ أَوْ كِلَاهُمَا فَلَا تَقُل لَّهُمَآ أُفٍّ وَ لَا تَنْهَرْهُمَا وَ قُل لَّهُمَا قَوْلًا كَرِيمًا * وَ اخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَ قُل رَّبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيَانِى صَغِيرًا » . [٢]

الحديث

٣٠٤٢.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : مَن سَرَّهُ أن يُمَدَّ لَهُ في عُمُرِهِ ويُزادَ في رِزقِهِ فلْيَبَرَّ والِدَيهِ ، ولْيَصِلْ رَحِمَهُ . [٣]

٣٠٤٣.الإمام الصادق عليه السلام : إنَّ رَسولَ اللّه ِ صلى الله عليه و آله أتَتهُ اُختٌ لَهُ مِن الرَّضاعَةِ ، فَلَمّا نَظَرَ إلَيها سُرَّ بِها ، وبَسَطَ مِلحَفَتَهُ لَها فَأَجلَسَها عَلَيها ، ثُمَّ أقبَلَ يُحَدِّثُها ويَضحَكُ في وَجهِها ، ثُمَّ قامَت وذَهَبَت وجاءَ أخُوها ، فلَم يَصنَعْ بهِ ما صَنَعَ بها ، فقيلَ لهُ : يا رَسولَ اللّه ِ ، صَنَعتَ باُختِهِ ما لَم تَصنَعْ بهِ وهُو رجُلٌ ! فَقالَ : لأنّها كانَت أبَرَّ بِوالِدَيها مِنهُ . [٤]

٣٠٤١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه يكى از شما به وليمه عروسى دعوت شد ، بپذيرد .

فصل دوم : نيكى به پدر و مادر

٢ / ١ . تشويق به نيكى كردن به پدر و مادر

قرآن

«و پروردگار تو مقرّر كرد كه جز او را مپرستيد و به پدر و مادر [ خود ]احسان كنيد. اگر يكى از آن دو يا هر دو، در كنار تو به سال خوردگى رسيدند، به آنها [ حتّى ]«اُف» مگو و با آنان پرخاش مكن و با آنها سخنى شايسته بگو و از سرِ مهربانى، بال فروتنى بر آنان بگستر و بگو: «پروردگارا! آن دو را رحمت كن، چنان كه مرا در خُردى پروردند»» .

حديث

٣٠٤٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كه خوش دارد عمرش دراز و روزى اش فراوان شود، به پدر و مادرش نيكى كند و صِله رَحِم به جا آورد.

٣٠٤٣.امام صادق عليه السلام : همانا خواهر رضاعىِ پيامبر خدا نزد ايشان آمد . زمانى كه ايشان نگاهش به او افتاد ، خوش حال شد و ملحفه خود را براى او پهن نمود و او را بر روى آن نشانيد و رُو در رو با او شروع به گفتن و خنديدن كرد ، تا اين كه برخاست و رفت . سپس برادر ايشان آمد؛ امّا پيامبر خدا ، رفتارى را كه با خواهرش كرده بود ، با او نكرد. به او گفته شد: اى پيامبر خدا! چرا رفتارى را كه با خواهرش كردى ، با او كه يك مرد است، نكردى ؟ فرمود: «چون خواهرش بيشتر از او، به پدر و مادرش نيكى مى كرد» .

[١] كنز العمّال : ج ١٦ ص ٣٠٥ ح ٤٤٦١٧.[٢] الإسراء : ٢٣ و ٢٤.[٣] الترغيب والترهيب : ج ٣ ص ٣١٧ ح ١٦.[٤] الكافي : ج ٢ ص ١٦١ ح ١٢.