٢١٢٨.عنه صلى الله عليه و آله : لِلمُنافِقينَ عَلاماتٌ يُعرَفونَ بِها : تَحِيَّتُهُم لَعنَةٌ ، وطَعامُهُم نُهمَةٌ ، وغَنيمَتُهُم غُلولٌ ، لا يَقرَبونَ المَساجِدَ إلّا هُجرا ، ولا يَأتونَ الصَّلاةَ إلّا دُبُرا ، مُستَكبِرينَ لا يَألَفونَ ولا يُؤلَفونَ ، خُشُبٌ باللَّيلِ سُخُبٌ بالنَّهارِ . [١]

٢١٢٩.عنه صلى الله عليه و آله : ما زادَ خُشوعُ الجَسَدِ على ما في القَلبِ فهُو عِندَنا نِفاقٌ . [٢]

٢١٢٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : براى منافقان ، نشانه هايى است كه با آنها شناخته مى شوند : درودشان لعنت است . پُرخور و شكمباره اند . به غنايم ، دستبرد مى زنند . به مساجد ، نزديك نمى شوند ، مگر با اكراه و رياكارى . نماز را آخرِ وقت مى خوانند . خودْ برتر بين اند ، به طورى كه با كسى اُنس و اُلفت نمى گيرند و كسى هم با آنان اُلفت نمى گيرد . شب ، مانند چوبِ خشك مى افتند (شب زنده دارى نمى كنند) و روز ، صداى خود را به جرّ و بحث ، بلند مى كنند.

٢١٢٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : چنانچه خُشوع بدن بر خشوع دل بچربد ، اين در نظر ما نفاق است.

[١] كنز العمال : ج ١ ص ١٧٠ ح ٨٦٢.[٢] الكافي : ج ٢ ص ٣٩٦ ح ٦.