٢٣٣٩.المعجم الأوسط عن يزيد بن عامر : إنَّ رَسولَ اللّه ِ صلى الله عليه و آله أقبَلَ ومَعَهُ نَفَرٌ حَتّى وَقَفَ عَلَى القَرنِ [٣] دونَ المُرَيطاءِ ، رافِعا يَدَيهِ مُستَقبِلَ القِبلَةِ يَدعو . [٤]

٢٣٤٠.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : مَن تَوَضَّأَ فَأَحسَنَ الوُضوءَ ثُمَّ صَلّى رَكعَتَينِ ، فَدَعا رَبَّهُ كانَت دَعوَتُهُ مُستَجابَةً ؛ مُعَجَّلَةً أو مُؤَخَّرَةً . [٥]

٢٣٤١.عنه صلى الله عليه و آله : إذا أرَدتَ أن تَدعُوَ اللّه َ فَقَدِّم صَلاةً أو صَدَقَةً ، أو خَيرا أو ذِكرا . [٦]

الفصل السّادس : ما يستفتح به الدّعاء

٦ / ١ . البَسمَلَةُ

٢٣٤٢.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : مَن حَزَنَهُ أمرٌ تَعاطاهُ فَقالَ : «بِسمِ اللّه ِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ» وهُوَ مُخلِصٌ للّه ِِ يُقبِلُ بِقَلبِهِ إلَيهِ ، لَم يَنفَكَّ مِن إحدَى اثنَتَينِ : إمّا بُلوغِ حاجَتِهِ فِي الدُّنيا ، وإمّا يُعَدُّ لَهُ عِندَ رَبِّهِ ويُدَّخَرُ لَدَيهِ ، وما عِندَ اللّه ِ خَيرٌ وأبقى لِلمُؤمِنينَ . [٧]

٤ / ٢ . نكوهش درماندگى در دعا

٢٣٣٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : درمانده ترينِ مردم ، كسى است كه از دعا كردن ، درمانده شود.

٢٣٣٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : در دعا كردن ، درمانده نشويد؛ زيرا اگر دعا باشد، هيچ كس هلاك نمى شود.

فصل پنجم : بايسته هاى پيش از دعا

٢٣٣٩.المعجم الأوسط ـ به نقل از يزيد بن عامر ـ: پيامبر خدا ، با عدّه اى آمد تا آن كه بالاى قَرن ، [٨] نرسيده به مُرَيطاء ، توقّف كرد و رو به قبله ، دستانش را بلند كرد و به دعا پرداخت.

٢٣٤٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس وضو بگيرد و درست هم وضو بگيرد و سپس دو ركعت نماز بگزارد و آن گاه ، به درگاه پروردگارش دعا كند ، دعايش ، دير يا زود ، مستجاب مى شود.

٢٣٤١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه خواستى دعا كنى ، پيش از آن ، نمازى بخوان يا صدقه اى بده يا كار خيرى بكن يا ذكرى بگو.

فصل ششم : آداب آغاز كردن دعا

٦ / ١ . آغاز كردن به نام خدا

٢٣٤٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس اندوهى بدو برسد و از روى اخلاص و با توجّه قلبى به خدا، بگويد : «بسم اللّه الرحمن الرحيم» ، از دو حال خارج نمى شود : يا در همين دنيا به حاجتش مى رسد و يا نزد پروردگارش به حساب مى آيد و در نزد او ذخيره مى گردد . و البتّه آنچه نزد خداست ، براى اهل ايمان ، بهتر و ماندگارتر است.

[١] الأمالي للمفيد : ص ٣١٧ ح ٢.[٢] المستدرك على الصحيحين : ج ١ ص ٦٧١ ح ١٨١٨.[٣] القَرْن : جبل مطلّ بعرفات ، وأصله الجبل الصغير المستطيل المنقطع عن الجبل الكبير (معجم البلدان : ج ٤ ص ٣٣٢) .[٤] المعجم الأوسط : ج ٨ ص ٣٧٦ ح ٨٩٢٣ .[٥] مجمع الزوائد : ج ٢ ص ٢٣٣ ح ٢٤٣١.[٦] عوالي اللآلي : ج ١ ص ١١٠ ح ١٦.[٧] التوحيد : ص ٢٣٢ .[٨] قَرْن ، كوهى است مُشرف به عرفات . قَرن ، در اصل ، به معناى كوه كوچك مستطيل شكلى است كه از كوهى بزرگ ، جدا باشد (معجم البلدان : ج ٤ ص ٣٣٢).