گزيده حكمت نامه پيامبر اعظم صلّي الله عليه و آله و سلّم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٣٧

٣٤ / ٥ . الحَثُّ علَى رَدِّ الغِيبةِ

٢٠٨٧.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : مَن تَطَوَّلَ على أخِيهِ في غِيبةٍ سَمِعَها فيهِ في مَجلِسٍ فَرَدَّها عَنهُ ، رَدَّ اللّه ُ عَنهُ ألفَ بابٍ مِن السُّوءِ في الدنيا والآخِرَةِ . [١]

٢٠٨٨.عنه صلى الله عليه و آله : مَن اُغتِيبَ عِندَهُ أخوهُ المسلمُ، فاستَطاعَ نَصرَهُ فلم يَنصُرْهُ، خَذَلَهُ اللّه ُ في الدنيا والآخِرَةِ . [٢]

٣٤ / ٦ . كفّارةُ الاغتِيابِ

٢٠٨٩.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : كفّارَةُ مَنِ اغتَبتَ أن تَستَغفِرَ لَهُ . [٣]

٢٠٩٠.عنه صلى الله عليه و آله : إذا اغتابَ أحَدُكُم أخاهُ فلْيَستَغفِرِ اللّه َ ؛ فإنَّها كفّارَةٌ لَهُ . [٤]

الفصل الخامس والثلاثون : القتل

٣٥ / ١ . حُرْمَةُ قَتلِ النَّفسِ

الكتاب

« وَمَن يَقْتُلْ مُؤْمِنًا مُّتَعَمِّدًا فَجَزَآؤُهُ جَهَنَّمُ خَــلِدًا فِيهَا وَغَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَلَعَنَهُ وَأَعَدَّ لَهُ عَذَابًا عَظِيمًا » . [٥]

الحديث

٢٠٩١.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : أوَّلُ ما يَحكُمُ اللّه ُ فيهِ يَومَ القِيامَةِ الدِّماءُ ، فَيُوقِفُ ابنَي آدَمَ فَيَفصِلُ بينَهُما ، ثُمّ الذينَ يَلونَهُما مِن أصحابِ الدِّماءِ حتّى لا يَبقى مِنهُم أحَدٌ ، ثُمّ الناسُ بعدَ ذلكَ حتّى يَأتِيَ المَقتولُ بقاتِلِهِ ، فَيَتَشَخَّبَ في دَمِهِ وجهُهُ فيقولَ: هذا قَتَلَني ، فيَقولُ : أنتَ قَتَلتَهُ ؟ فلا يَستَطيعُ أن يَكتُمَ اللّه َ حَديثا . [٦]

٣٤ / ٥ . تشويق به واكُنش در برابر غيبت

٢٠٨٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس در مجلسى بشنود كه از برادرش غيبت مى شود و آن را از او دفع كند، خداوند، هزار باب بدى را در دنيا و آخرت ، از او دفع مى كند.

٢٠٨٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هرگاه در حضور كسى از برادر مسلمانش غيبت شود و او بتواند يارى اش دهد؛ امّا به يارى (دفاع) از او برنخيزد، خداوند در دنيا و آخرت، تنهايش مى گذارد.

٣٤ / ٦ . كفّاره غيبت

٢٠٨٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : كفّاره [گناه] كسى كه غيبتش راكرده اى، اين است كه برايش آمرزش بطلبى.

٢٠٩٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هرگاه يكى از شما غيبت برادرش را كرد، از خداوند آمرزش بطلبد؛ زيرا اين، كفّاره گناه اوست.

فصل سى و پنجم : كشتن

٣٥ / ١ . حرام بودنِ آدمكُشى

قرآن

«و هر كس عمداً مؤمنى را بكُشد ، كيفرش دوزخ است كه در آن ، ماندگار خواهد بود؛ و خدا بر او خشم مى گيرد و لعنتش مى كند و عذابى بزرگ برايش آماده ساخته است» .

حديث

٢٠٩١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : نخستين چيزى كه خداوند در روز قيامت درباره آن به داورى مى پردازد، [ريختن ]خون است. خدا ، دو فرزند آدم عليه السلام (هابيل و قابيل) را نگه مى دارد و ميان آنها داورى مى كند. سپس ، ميان كسانى كه بعد از آنها آمده اند و دعواى خونى دارند ، حكم مى شود ، تا جايى كه از آنها كسى باقى نمى مانَد و حساب ديگر مردمان ، پس از آنهاست ، تا جايى كه مقتول با چهره اى خون آلود ، قاتل خود را مى آورد و مى گويد: اين ، مرا كُشت . خداوند مى فرمايد : «تو او را كشتى؟» و او نمى تواند سخنى را از خدا كتمان كند.