٢٨٢٠.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : تَألَّفوا النّاسَ،وتَأنَّوهُم، ولا تُغيروا علَيهِم حتّى تَدْعُوهُم ، فمَا على الأرضِ مِن أهلِ بَيتِ مَدَرٍ ولا وَبَرٍ إلّا تَأتوني بِهم مسلِمينَ أحَبُّ إلَيَّ مِن أنْ تَأتوني بنِسائِهم وأوْلادِهِم وتَقْتُلوا رِجالَهُم . [٢]

٣ / ٣ . التَّجَنُّبُ عَنِ الفِرارِ

الكتاب

« وَمَن يُوَلِّهِمْ يَوْمَئِذٍ دُبُرَهُ إِلَا مُتَحَرِّفًا لِّقِتَالٍ أَوْ مُتَحَيِّزًا إِلَى فِئَةٍ فَقَدْ بَآءَ بِغَضَبٍ مِّنَ اللَّهِ وَمَأْوَاهُ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ » . [٣]

الحديث

٢٨٢١.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : يا أبا ذَرٍّ ، إنَّ ربَّكَ عزّوجلّ يُباهي الملائكَةَ بثَلاثةِ نَفَر ... ورجُلٌ في زَحْفٍ فَرَّ أصْحابُهُ وثَبَتَ وهُو يُقاتِلُ حتّى يُقْتَلَ . [٤]

٣ / ٤ . الشِّعارُ

٢٨٢٢.رسول اللّه صلى الله عليه و آله ـ لَمّا أمَرَ بِا ليَكُنْ في شِعارِكُم اسمٌ مِن أسماءِ اللّه ِ . [٥]

٢٨٢٣.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : كانَ شِعارُ أصحابِ رسولِ اللّه ِ صلى الله عليه و آله يومَ بَدرٍ : يا مَنصورُ أمِتْ . [٦]

٢٨١٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر چه به نظرت مى رسد، بگو؛ زيرا جنگ، نيرنگ است.

٣ / ٢ . دعوت به اسلام

٢٨٢٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : با مردم ، مدارا كنيد و به آنها فرصت دهيد و پيش از آن كه به حق دعوتشان كنيد، بر ايشان متازيد ؛ زيرا اگر مردمان روى زمين را ، از شهرنشين و چادرنشين ، مسلمان نزد من آوريد، خوش تر دارم تا اين كه زنان و فرزندانشان را [به اسارت ]نزد من آوريد و مردانشان را بكُشيد .

٣ / ٣ . پرهيز از فرار

قرآن

«و هر كه در آن هنگام، به آنان پشت كند ـ مگر كسى كه [ هدفش ] كناره گيرى براى نبردى [ مجدّد ] يا پيوستن به جمعى [ ديگر از همرزمانش ] باشد ـ ، قطعاً به خشم خدا گرفتار خواهد شد و جايگاهش دوزخ است ؛ و چه بدْ سرانجامى است!» .

حديث

٢٨٢١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ به ابو ذر ـ: اى ابو ذر! پروردگارت عز و جل به وجود سه نفر، بر فرشتگانش مى بالد : . . . [سوم، ]مردى كه در ميدان جهاد باشد و هم رزمانش بگريزند، ولى او همچنان پايدارى ورزد و بجنگد، تا كشته شود.

٣ / ٤ . شعار دادن

٢٨٢٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ هنگامى كه به شعار دادن پيش از آغاز جنگ، فرمان د: بايد در شعارتان ، نامى از نام هاى خداى متعال باشد .

٢٨٢٣.امام على عليه السلام : شعار ياران پيامبر خدا در روز بدر ، چنين بود : «اى [خداى ]ظفرمند! بميران!» .

[١] كنز العمّال : ج ٤ ص ٣٥٨ ح ١٠٨٩٢.[٢] كنز العمّال : ج ٤ ص ٤٣٧ ح ١١٣٠٠.[٣] الأنفال : ١٦ .[٤] الأمالي للطوسي : ص ٥٣٤ ح ١١٦٢ .[٥] دعائم الإسلام : ج ١ ص ٣٧٠.[٦] الجعفريّات : ص ٨٤.