گزيده حكمت نامه پيامبر اعظم صلّي الله عليه و آله و سلّم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٠٥٥

١٤ / ٤ . المَجالسُ بالأمانةِ

٣٦٤٩.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : المَجالِسُ بالأمانةِ ، إلّا ثلاثةَ مجالسَ : مَجلسٌ سُفِكَ فيهِ دمٌ حرامٌ ، ومجلسٌ استُحِلَّ فيهِ فَرْجٌ حرامٌ ، ومجلسٌ استُحِلَّ فيهِ مالٌ حرامٌ بغيرِ حَقِّهِ . [١]

٣٦٥٠.عنه صلى الله عليه و آله : المَجالسُ بالأمانةِ ، وإفْشاءُ سِرِّ أخيكَ خِيانَةٌ ، فاجْتَنِبْ ذلكَ ، واجْتَنِبْ مجلسَ العَشيرةِ . [٢]

١٤ / ٥ . الحَثُّ عَلى ذِكرِ اللّه تعالى عندَ القيامِ

٣٦٥١.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : ما قَعَدَ عدّةٌ من أهلِ الأرضِ يَذكرونَ اللّه َ إلّا قَعَدَ مَعهُم عِدّةٌ مِن الملائكةِ . [٣]

١٤ / ٦ . في خِتامِ المَجْلِس

٣٦٥٢.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : إذا تَلاقَيْتُم فَتلاقوا بالتَّسليمِ والتَّصافُحِ ، وإذا تَفَرّقْتُم فتَفَرَّقوا بالاسْتِغْفارِ . [٤]

الفصل الخامس عشر : النّوم والسّهر

١٥ / ١ . النَّومُ أخُو المَوتِ

الكتاب

« اللَّهُ يَتَوَفَّى الْأَنفُسَ حِينَ مَوْتِهَا وَ الَّتِى لَمْ تَمُتْ فِى مَنَامِهَا فَيُمْسِكُ الَّتِى قَضَى عَلَيْهَا الْمَوْتَ وَ يُرْسِلُ الْأُخْرَى إِلَى أَجَلٍ مُّسَمًّى إِنَّ فِى ذَ لِكَ لَأَيَـتٍ لِّقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ » . [٥]

١٤ / ٤ . مجلس ها ، امانت اند

٣٦٤٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مجلس ها ، امانت هستند ، مگر سه مجلس : مجلسى كه در آن ، خونى به ناروا ريخته شود ، و مجلسى كه در آن ، زِنا شود ؛ و مجلسى كه در آن ، مال حرام به ناروا حلال گردد.

٣٦٥٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مجلس ها ، امانت اند و فاش كردن راز برادرت ، خيانت است. از اين كار ، دورى كن و از نشست هاى عشيره اى ، بپرهيز!

١٤ / ٥ . تشويق به حضور در مجالس ذكر خدا

٣٦٥١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هيچ گاه تعدادى از زمينيانْ انجمنِ ذكر خدا بر پا نمى كنند، مگر آن كه تعدادى از فرشتگان نيز در آن انجمن ، مى نشينند .

١٤ / ٦ . در پايان مجلس

٣٦٥٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه به هم رسيديد ، سلام كنيد و دست بدهيد ، و چون از هم جدا شديد ، با آمرزش خواهى ، يكديگر را ترك كنيد .

فصل پانزدهم : خواب و بيدارى

١٥ / ١ . خواب ، برادر مرگ است

قرآن

«خدا ، روح مردم را هنگام مرگشان، به تمامى باز مى ستانَد، و [ نيز ] روحى را كه در [ موقع ]خوابش نمُرده است [ ، قبض مى كند]. پس آن [ نفسى ] را كه مرگ را بر او واجب كرده، نگاه مى دارد، و آن ديگر [ نَفْس ها ] را تا هنگامى معيّن، [ به سوى زندگىِ دنيا ]باز پس مى فرستد. قطعاً در اين [ امر ]، براى مردمى كه مى انديشند، نشانه هايى [ از قدرت خدا ] هست» .