١٨٦١.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : أمّا علامَةُ النّاصِحِ فأربَعةٌ : يَقضي بالحَقِّ ، ويُعطي الحَقَّ مِن نَفسِهِ ، ويَرضى للنّاسِ ما يَرضاهُ لنَفسِهِ ، ولا يَعتدي على أحَدٍ . [١]

الفصل الثاني والثّلاثون : الفراغ

٣٢ / ١ . تَقسيمُ السّاعاتِ

١٨٦٢.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : كان فيها [ أي صُحُفِ إبراهيم عليه السلام ]... : على العاقِلِ ما لَم يَكُن مَغلوبا على عَقلِهِ أن يكونَ لَهُ ساعاتٌ : ساعَةٌ يُناجِي فيها رَبَّهُ عز و جل ، وساعَةٌ يُحاسِبُ نَفسَهُ ، وساعَةٌ يَتَفَكَّرُ فيما صَنَعَ اللّه ُ عز و جلإلَيهِ ، وساعَةٌ يَخلُو فيها بِحَظِّ نفسِهِ مِنَ الحَلالِ؛ فإنّ هذهِ الساعَةَ عَونٌ لِتلكَ الساعاتِ واستِجمامٌ للقُلوبِ وتَوزِيعٌ لها . [٢]

٣٢ / ٢ . النَّظمُ في سيرَةِ النَّبيّ صلى الله عليه و آله

١٨٦٣.الإمامُ الحسينُ عليه السلام : سألتُ أبي عليه السلام عن مَدخَلِ رسولِ اللّه ِ صلى الله عليه و آله ، فقالَ : كانَ دُخولُهُ لنفسِهِ مأذونا لَهُ في ذلكَ ، فإذا أوى إلى مَنزِلِهِ جَزَّأ دُخولَهُ ثلاثَةَ أجزاءٍ : جُزءا للّه ِِ ، وجُزءا لأهلِهِ ، وجزءا لنفسِهِ ، ثُمّ جَزَّأ جُزْءَهُ بينَهُ وبينَ الناسِ فَيَرُدُّ ذلكَ بالخاصَّةِ عَلَى العامَّةِ ، ولا يَدَّخِرُ عَنهُم مِنهُ شيئا ، وكانَ مِن سِيرَتِهِ في جُزءِ الاُمَّةِ ، إيثارُ أهلِ الفَضلِ بإذنِهِ ، وقَسَمَهُ على قَدرِ فَضلِهِم في الدِّينِ ، فمِنهُم ذُوالحاجةِ ، ومِنهُم ذُوالحاجَتَينِ ، ومِنهُم ذو الحَوائِج . [٣]

٣١ / ٢ . نشانه خيرخواه

١٨٦١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : نشانه خيرخواه ، چهار چيز است : به حق قضاوت مى كند ؛ از جانب خود ، حقّ ديگران را رعايت مى كند ؛ براى مردمْ همان چيزى را مى پسندد كه براى خود مى پسندد ؛ و به [حقّ ]هيچ كس دست درازى نمى كند.

فصل سى و دوم : فراغت

٣٢ / ١ . برنامه ريزى روزانه

١٨٦٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : در صحف ابراهيم عليه السلام آمده است : « .. . خردمند ، مادام كه خِردش از او گرفته نشده ، بايد زمان هايى را براى خود در نظر بگيرد : زمانى را براى مناجات با پروردگارش عز و جل ؛ و زمانى را براى محاسبه نفس ؛ و زمانى را براى انديشيدن در آنچه خداوند عز و جل به وى ارزانى داشته است ؛ و زمانى را براى كامجويى خود از راه حلال ؛ زيرا اين زمان ، كمكى به آن سه زمان ديگر و مايه آسودگى و رفع خستگى دل هاست».

٣٢ / ٢ . نظم در سيره پيامبر صلى الله عليه و آله

١٨٦٣.امام حسين عليه السلام : از پدرم درباره زندگى داخلىِ پيامبر صلى الله عليه و آله ، سؤال كردم . [پدرم ]فرمود : «ورود ايشان به هر خانه اى ، به خاطر اجازه اى كه [از همسران و كسان خود ]داشت ، در اختيار خودش بود . هر گاه به خانه مى رفت ، وقت خود را سه قسمت مى كرد : يك قسمت براى خداوند ـ تبارك و تعالى ـ ، يك قسمت براى خانواده ، و يك قسمت براى خود . سپس ، قسمت خود را بين خود و مردم ، تقسيم مى كرد و اوّل ، خواص وارد مى شدند و پس از آن ، ساير مردم ، و چيزى از وقت خود را از مردم ، دريغ نمى نمود و در مورد قسمت امّت ، روش او اين گونه بود كه اهل فضل را با اجازه دادن به آنها به اندازه فضلشان در دين ، بر ديگران ترجيح مى داد . بعضى از آنان (مردم) ، يك حاجت داشتند ، بعضى دو حاجت و بعضى بيشتر» .

[١] تحف العقول : ص ٢٠ .[٢] الخصال : ص ٥٢٥ ح ١٣.[٣] بحار الأنوار : ج ١٦ ص ١٥٠ ح ٤ .