١١٨٠.الإمام عليّ عليه السلام ـ مِن كِتابٍ لَهُ إلى مُعاوِيَةَ ـ: كانَ رَسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله إذَا احمَرَّ البَأسُ [١] وأحجَمَ النّاسُ ، قَدَّمَ أهلَ بَيتِهِ فَوَقى بِهِم أصحابَهُ حَرَّ السُّيوفِ وَالأَسِنَّةِ ، فَقُتِلَ عُبَيدَةُ بنُ الحارِثِ يَومَ بَدرٍ، وقُتِلَ حَمزَةُ يَومَ اُحُدٍ، وقُتِلَ جَعفَرٌ يَومَ مُؤتَةَ [٢] ، وأرادَ مَن لَو شِئتُ ذَكَرتُ اسمَهُ مِثلَ الَّذي أرادوا مِنَ الشَّهادَةِ ، ولكِنَّ آجالَهُم عُجِّلَت ، ومَنِيَّتَهُ اُجِّلَت . [٣]

٤ / ٣ . حِكمَةُ سَترِ الآجالِ

١١٨١.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : لَو عَلِمَ المَخلوقُ مِقدارَ يَومِهِ لَضاقَت عَلَيهِ بِرُحبِها ولَم يَنفَعهُ فيها قَومٌ ولا خَفضٌ [٤] ، ولكِنَّهُ عُمِّيَ عَلَيهِ الأَجَلُ ، ومُدَّ لَهُ فِي الأَمَلِ . [٥]

١١٨٠.امام على عليه السلام ـ در نامه اى به معاويه ـ: هر گاه جنگ ، شدّت مى گرفت و مردم پا پس مى نهادند ، پيامبر خدا افراد خانواده اش را پيش مى افكند (سپر بلا مى ساخت) و به واسطه آنان ، يارانش را از سوزش شمشيرها و نيزه ها حفظ مى كرد . چنين بود كه عبيدة بن حارث در جنگ بدر ، حمزه در جنگ اُحُد ، و جعفر در جنگ موته ، كشته شدند . و آن كسى هم كه اگر بخواهم ، نامش را مى برم، [٦] همانند آن بزرگواران ، خواهان شهادت بود ؛ امّا اجل هاى آنها پيش افتاد و مرگ او به تأخير افكنده شد.

٤ / ٣ . حكمت پوشيده بودن اَجَل

١١٨١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : اگر مخلوق ، اندازه عمر خود را مى دانست ، [زمين] با همه وسعتش، بر او تنگ مى شد و در دنيا هيچ قومى و هيچ زندگى مرفّهى ، او را سود نمى بخشيد ؛ ولى اجل بر او پوشيده گرديد و آرزو در وجود او طولانى قرار داده شد.

[١] احمرّ البأس : اشتدّت الحرب (النهاية : ج ١ ص ٤٣٨ «حمر») .[٢] مؤتة : قرية من قرى البلقاء ، في حدود الشام (معجم البلدان : ج ٥ ص ٢٢٠) .[٣] نهج البلاغة : الكتاب ٩ .[٤] الخَفْض : لِينُ العيش وسعتُه (لسان العرب : ج ٧ ص ١٤٥ «خفض») .[٥] تاريخ المدينة : ج ٢ ص ٥٥٨.[٦] . مراد ، خودِ امام على عليه السلام است .