٤١٤.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : يوشِكُ النّاسُ يَتَساءَلونَ بَينَهُم حَتّى يَقولَ قائِلُهُم : هذَا اللّه ُ خَلَقَ الخَلقَ ؛ فَمَن خَلَقَ اللّه َ عز و جل ؟ فَإِذا قالوا ذلِكَ فَقولوا : «اللَّهُ أَحَدٌ * اللَّهُ الصَّمَدُ * لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ * وَ لَمْ يَكُن لَّهُ كُفُوًا أَحَد» ، ثُمَّ لِيَتفُل عَن يَسارِهِ ثَلاثا ، وَليَستَعِذ بِاللّه ِ مِنَ الشَّيطانِ . [١]

٤ / ٣ . لا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلا نَوْمٌ

الكتاب

«اللَّهُ لَا إِلَـهَ إِلَا هُوَ الْحَىُّ الْقَيُّومُ لَا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلَا نَوْمٌ» . [٢]

الحديث

٤١٥.مسند أبي يعلى عن أبي هريرة : سَمِعتُ رَسولَ اللّه ِ صلى الله عليه و آله يَحكي موسى عليه السلام عَلَى المِنبَرِ ، قالَ : وَقَعَ في نَفسِهِ هَل يَنامُ اللّه ُ عز و جل ، فَأَرسَلَ اللّه ُ إِلَيهِ مَلَكا فَأَرَّقَهُ ثَلاثا ، ثُمَّ أَعطاهُ قارورَتَينِ في كُلِّ يَدٍ قارورَةٌ ، وأَمَرَهُ أَن يَحتَفِظَ بِهِما . قالَ : فَجَعَلَ يَنامُ وتَكادُ يَداهُ تَلتَقِيانِ ، ثُمَّ استَيقَظَ فَيَحبِسُ إِحداهُما عَنِ الأُخرى حَتّى نامَ نَومَةً ، فَاصطَفَقَت يَداهُ ، فَانكَسَرَتِ القارورَتانِ . قالَ : ضَرَبَ اللّه ُ لَهُ مَثَلاً أَنَّ اللّه َ عز و جل لَو كانَ يَنامُ لَم يَستَمسِكِ السَّماءَ وَالأَرضَ . [٣]

٤/٢ . نه كسى را زاده و نه از كسى زاييده شده است

٤١٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : نزديك است كه مردم ، آن قدر از همديگر سؤال كنند تا يكى از آنها بگويد : اين خدا ، آفريدگان را آفريد ؛ امّا خداوند عز و جل را چه كسى آفريده است؟ وقتى چنين گفتند ، شما [در پاسخ ]بگوييد : «خداوند ، يگانه است . خداوند ، صمد است . نزاده و زاده نشده است و هيچ كس ، همتاى او نيست» .

٤ / ٣ . نه خوابى سبُك او را فرا مى گيرد و نه خوابى گران

قرآن

«خداست كه معبودى جز او نيست. زنده و بر پادارنده است. نه خوابى سبُك او را فرو مى گيرد و نه خوابى گران» .

حديث

٤١٥.مسند أبى يعلى ـ به نقل از ابُو هُرَيره ـ: از پيامبر خدا شنيدم كه روى منبر از موسى عليه السلام حكايت كرده ، مى فرمود : «در دل موسى عليه السلام گذشت كه : آيا خداى بزرگ مى خوابد؟ پس خدا ، فرشته اى به سوى او فرستاد و فرشته ، سه بار موسى عليه السلام را گرفت و فشار داد . پس از آن ، دو شيشه به او داد كه در هر دست خود ، يكى از آنها را بگيرد و به او فرمان داد تا از آنها نگهدارى كند . [پس از مدّتى] خواب ، موسى عليه السلام را فرا گرفت و نزديك بود كه دو دستش به هم بخورند [و شيشه ها بشكنند] . ناگهان از خواب پريد و و آنها را از يگديگر دور نگه داشت و جلوى به هم خوردن دست ها و شيشه ها را گرفت . كمى بعد ، دوباره به خواب رفت و [پس از مدّتى] دو دستش به هم برخورد كرد و شيشه ها شكست . پيامبر خدا فرمود : «خدا براى موسى عليه السلام اين مثال را زد [و به او فهماند ]كه اگر خدا بخوابد ، نمى تواند آسمان و زمين را نگه دارد» .

[١] السنن الكبرى للنسائي : ج ٦ ص ١٧٠ ح ١٠٤٩٧ .[٢] البقرة : ٢٥٥.[٣] مسند أبي يعلى : ج ٦ ص ١٣١ ح ٦٦٣٩ .