٢٦٨٨.الإمام الصادق عليه السلام : قيلَ لِرَسولِ اللّه ِ صلى الله عليه و آله يَومَ فِطرٍ أو يَومَ أضحى : لَو صَلَّيتَ في مَسجِدِكَ . فَقالَ : إنّي لَاُحِبُّ أن أبرُزَ إلى آفاقِ السَّماءِ . [٦]

٢٦٨٩.الإقبال عن محمّد بن الحسن بن الوليد بإسناده إلى إنَّ رَسولَ اللّه ِ صلى الله عليه و آله كانَ يَخرُجُ حَتّى يَنظُرَ إلى آفاقِ السَّماءِ ، وقالَ : لاتُصَلَّيَنَّ يَومَئِذٍ عَلى بِساطٍ ولا بارِيَةٍ ، يَعني : فِي العيدينِ . [٧]

٢٦٨٣.شعب الإيمان ـ به نقل از ابن عمر ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله در روز عيد فطر و عيد قربان بيرون مى آمد ، در حالى كه صدايش را به تهليل و تكبير ، بلند مى كرد.

٢٦٨٤.سنن ابن ماجة ـ به نقل از ابن عمر ـ: پيامبر خدا ، براى نماز عيد ، پياده بيرون مى رفت و پياده بر مى گشت .

٢٦٨٥.امام على عليه السلام : پيامبر خدا، چون به مصلّا مى رفت، از همان راهى كه رفته بود ، بر نمى گشت .

١٤ / ٦ . نماز عيد

الف ـ فضيلت نماز عيد

٢٦٨٦.تاريخ دمشق ـ به نقل از جابر ـ: پيامبر خدا ، روز عيد ، هيچ يك از خانواده اش را وا نمى نهاد ، مگر آن كه او را بيرون مى بُرد.

٢٦٨٧.مسند ابن حنبل ـ به نقل از ابن عبّاس ـ: پيامبر خدا به دختران و همسرانش دستور مى داد كه روز عيد فطر و عيد قربان [ براى نماز ]بيرون بروند.

ب ـ نماز گزاردن در صحرا يا جاى بدون سقف [٨]

٢٦٨٨.امام صادق عليه السلام : يك روزِ عيد فطر يا عيد قربان ، به پيامبر خدا گفتند: خوب بود در مسجدِ خود ، نماز مى خواندى. فرمود: «دوست دارم كه به طرف آفاق آسمان ، بيرون بيايم» .

٢٦٨٩.الإقبال ـ به نقل از محمّد بن حسن بن وليد ، به اسنادش به ا: پيامبر خدا [در عيدهاى فطر و قربانْ]بيرون مى رفت تا به آفاقِ آسمان بنگرد و فرمود: «در چنين روزى ، هرگز ، روى زيرانداز يا حصير ، نماز نخوان». مقصود ايشان ، عيد فطر و عيد قربان بود.

[١] شُعب الإيمان : ج ٣ ص ٣٤٢ ح ٣٧١٤ .[٢] سنن ابن ماجة : ج ١ ص ٤١١ ح ١٢٩٥ و ١٢٩٤ .[٣] الجعفريّات : ص ٤٧.[٤] تاريخ دمشق : ج ٤٣ ص ٤ ح ٩٠٦٨ .[٥] مسند ابن حنبل : ج ١ ص ٤٩٨ ح ٢٠٥٤ .[٦] الكافي : ج ٣ ص ٤٦٠ ح ٤.[٧] الإقبال : ج ١ ص ٤٨٧ .[٨] شيخ مفيد رحمه الله گفته است: «اين نماز ، براى هر كه نماز جمعه بر او لازم است ، واجب است ، به شرط حضور امام عليه السلام ، و در هنگام عدم حضور امام عليه السلام ، انفرادى خواندن آن ، مستحب است. پس چون روز عيد شد ، پس از طلوع صبح ، غسل مى كنى ، پاكيزه ترين جامه هايت را مى پوشى ، عطر مى زنى و براى نماز عيد به محلّ تجمّع مردم در شهر مى روى. پس چون خورشيد دميد ، كمى صبر كن. سپس زير آسمان به نماز بپرداز و سجودت ، بر خودِ زمين باشد. پس چون ايستادى ، يك تكبير بگو» (ر . ك : المقنعة : ص ١٩٤) .