گزيده حكمت نامه پيامبر اعظم صلّي الله عليه و آله و سلّم - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٦٧٤
٣ / ٦ . أمرُ الأَهلِ بِالصَّلاةِ
الكتاب
« وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلَوةِ وَ اصْطَبِرْ عَلَيْهَا لَا نَسْـئلُكَ رِزْقًا نَّحْنُ نَرْزُقُكَ وَ الْعَـقِبَةُ لِلتَّقْوَى » . [١]
الحديث
٢٢٤٠.الإمامُ عليٌّ عليه السلام ـ مِن وَصِيَّتِه لأِصحابِهِ ـ: كانَ رَسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله نَصِبا بِالصَّلاةِ بَعدَ التَّبشيرِ لَهُ بِالجَنَّةِ ، لِقَولِ اللّه ِ سُبحانَهُ : «وَأمُرْ أهلَكَ بِالصَّلاةِ واصْطَبِرْ عَلَيها» فكانَ يَأمُرُ بِها أهلَهُ ، ويُصَبِّرُ عَلَيها نَفسَهُ . [٢]
٣ / ٧ . فَضلُ المُصَلّي
الكتاب
« الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَيُقِيمُونَ الصَّلَوةَ وَ مِمَّا رَزَقْنَـهُمْ يُنفِقُونَ » . [٣]
الحديث
٢٢٤١.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : إنَّ المُصَلّي إذا صَلّى فَإِنَّهُ يُناجي رَبَّهُ تَبارَكَ وتَعالى . [٤]
٢٢٤٢.عنه صلى الله عليه و آله : يَعجَبُ رَبُّكُم مِن راعي غَنَمٍ في رَأسِ شَظيَّةٍ بجَبَلٍ يُؤَذِّنُ بِالصَّلاةِ ويُصَلّي فَيَقولُ اللّه ُ عز و جل : اُنظُروا إلى عَبدي هذا يُؤَذِّنُ ويُقيمُ الصَّلاةَ يَخافُ مِنّي ، فَقَد غَفَرتُ لِعَبدي وأدخَلتُهُ الجَنَّةَ . [٥]
٣ / ٦ . وا داشتن خانواده به نماز
قرآن
«و خانواده خود را به نماز فرمان ده و خود نيز بر آن شكيبا باش. ما از تو جوياى روزى نيستيم ؛ [بلكه]ما به تو روزى مى دهيم. و فرجام [ـِ نيك ]، براى پرهيزگارى است» .
حديث
٢٢٤٠.امام على عليه السلام ـ در سفارش به ياران خويش ـ: پيامبر خدا، با آن كه نويد بهشت به او داده شده بود، باز براى نماز، خود را به رنج مى افكند؛ زيرا خداوند سبحان فرموده بود: «كسان خود را به نماز فرمان ده و خود نيز بر آن، پاى بفشار» . از اين رو، پيامبر خدا خانواده اش را به نماز خواندن فرمان مى داد و خود نيز بر آن، پافشارى مى كرد.
٣ / ٧ . فضيلت نمازگزار
قرآن
«[پرهيزكاران] كسانى هستند كه به غيب ، ايمان مى آورند و نماز را بر پا مى دارند و از آنچه به ايشان روزى داده ايم، انفاق مى كنند» .
حديث
٢٢٤١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : نمازگزار هنگام نماز، با پروردگارش ـ تبارك و تعالى ـ مناجات مى كند.
٢٢٤٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : پروردگارتان از چوپانى كه بر پاره سنگى در قلّه كوه براى نماز اذان مى گويد و نماز مى خواند، خوشش مى آيد. سپس خداوند مى فرمايد: «به اين بنده ام بنگريد كه از ترس من، اذان مى گويد و نماز مى خواند. بنده ام را بخشيدم و او را به بهشت بردم».
[١] طه : ١٣٢.[٢] نهج البلاغة : الخطبة ١٩٩ .[٣] البقرة : ٣.[٤] مسند ابن حنبل : ج ٢ ص ٤٨٤ ح ٦١٣٥.[٥] سنن أبي داوود : ج ٢ ص ٤ ح ١٢٠٣.