١٥٨١.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : مَن قَبَّلَ وَلَدَهُ كَتَبَ اللّه ُ عز و جل لَهُ حَسَنَةً، ومَن فَرَّحَهُ فَرَّحَهُ اللّه ُ يَومَ القِيامَةِ، ومَن عَلَّمَهُ القُرآنَ دُعِيَ بِالأبَوَينِ فَيُكسَيانِ حُلَّتَينِ يُضيءُ مِن نورِهِما وُجوهُ أهلِ الجَنَّةِ . [١]

١٥٨٢.عنه صلى الله عليه و آله : مَن بَكى صَبِيٌ لَهُ فَأرضاهُ حَتّى يُسَكِّنَهُ ، أعطاهُ اللّه ُ عز و جل مِنَ الجَنَّةِ حَتّى يَرضى. [٢]

٨ / ٢ . سيرَةُ النَّبِيِ صلى الله عليه و آله فِي الشَّفَقَةِ بِالأَطفالِ وتَكريمِهِم

١٥٨٣.مسند ابن حنبل عن الوليد بن عقبة : لَمّا فَتَحَ رَسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله مَكَّةَ ، جَعَلَ أهلُ مَكَّةَ يَأتونَهُ بِصِبيانِهِم فَيَمسَحُ عَلى رُؤوسِهِم ويَدعو لَهُم . [٣]

١٥٨٤.صحيح مسلم عن عمرو بن سعيد عن أنس : ما رَأيتُ أحَدا كانَ أرحَمَ بِالعِيالِ مِن رَسولِ اللّه ِ صلى الله عليه و آله ، قالَ : كانَ إبراهيمُ مُستَرضَعا لَهُ في عَوالي المَدينَةِ ، فَكانَ يَنطَلِقُ ونَحنُ مَعَهُ فَيدخُلُ البَيتَ وإنَّهُ لَيُدَّخَنُ ، وكانَ ظِئرُهُ [٤] قَينا [٥] ، فَيَأخُذُهُ فَيُقَبِّلُهُ، ثُمَّ يَرجِعُ . [٦]

فصل هشتم : اخلاق تربيت

٨/١ . تشويق به دوست داشتن فرزندان و دلسوزى با آنان

١٥٨١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس فرزندش را ببوسد ، خداوند عز و جل براى او حسنه اى مى نويسد و كسى كه او را شاد كند ، خداوند در روز قيامت، او را شاد مى سازد و كسى كه قرآن به او بياموزد ، پدر و مادرش فرا خوانده مى شوند و دو لباس بر آنان پوشيده مى شود كه از نور آن ، چهره هاى بهشتيان ، نورانى مى گردد .

١٥٨٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : اگر كسى كودك گريانش را خشنود كند تا آرام گيرد ، خداوند عز و جل آن قدر از نعمت هاى بهشت به او عطا مى كند تا خشنود شود .

٨ / ٢ . سيره پيامبر صلى الله عليه و آله در مهربانى به كودكان و تكريم آنان

١٥٨٣.مسند ابن حنبل ـ به نقل از وليد بن عقبه ـ: وقتى پيامبر خدا ، مكّه را فتح كرد ، اهل مكّه با كودكانشان نزد ايشان مى آمدند و ايشان بر سرِ آنان ، دست مى كشيد و برايشان دعا مى كرد .

١٥٨٤.صحيح مسلم ـ به نقل از عمرو بن سعيد ، از اَنَس بن مالك ـ: هيچ كس را نديدم كه نسبت به خانواده اش مهربان تر از پيامبر خدا باشد . ابراهيم [پسر پيامبر خدا]،دايه اى در عوالى [٧] مدينه داشت . پيامبر صلى الله عليه و آله پيوسته به آن جا مى رفت و ما نيز همراه ايشان بوديم . ايشان ، وارد خانه مى شد و دايه كه برده بود، [خانه را ]با بخور ، خوش بو مى كرد . پيامبر صلى الله عليه و آله ابراهيم را مى گرفت و مى بوسيد و سپس باز مى گشت .

[١] الكافي : ج ٦ ص ٤٩ ح ١.[٢] الفردوس : ج ٣ ص ٥٤٩ ح ٥٧١٥.[٣] مسند ابن حنبل : ج ٥ ص ٥١٧ ح ١٦٣٧٩ .[٤] الظِئْرُ : المُرضِعَةُ غير ولدها . ويقع على الذكر والاُنثى (النهاية : ج ٣ ص ١٥٤ «ظأر») .[٥] القِيانُ : الإماءُ والعَبيدُ (النهاية : ج ٤ ص ١٣٥ «قين») .[٦] صحيح مسلم : ج ٤ ص ١٨٠٨ ح ٦٣ .[٧] منطقه بالاى مدينه ، «عوالى» ناميده مى شده و هم اكنون نيز به همين نام شناخته مى شود .بسيارى از باغ ها و نخلستان هاى مدينه، در اين محل قرار گرفته اند .