گزيده حكمت نامه پيامبر اعظم صلّي الله عليه و آله و سلّم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٤٨

٣ / ٢ . قِلَّةُ مَن نَجى مِنَ الاُمَمِ

«قَالُواْ لَئِن لَّمْ تَنتَهِ يَـنُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمَرْجُومِينَ * قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوْمِى كَذَّبُونِ * فَافْتَحْ بَيْنِى وَ بَيْنَهُمْ فَتْحًا وَ نَجِّنِى وَ مَن مَّعِىَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ * فَأَنجَيْنَـهُ وَ مَن مَّعَهُ فِى الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ * ثُمَّ أَغْرَقْنَا بَعْدُ الْبَاقِينَ * إِنَّ فِى ذَ لِكَ لَأَيَةً وَ مَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ» . [١]

٣ / ٢ . اندك بودن امّت هاى نجات يافته

«گفتند: اى نوح! اگر دست برندارى ، قطعاً از [ جمله ]سنگسار شدگان خواهى بود. گفت: «پروردگارا! قوم من مرا تكذيب كردند . ميان من و آنان فيصله ده و من و هر كس از مؤمنان را كه با من است ، نجات بخش». پس او و هر كه را در آن كشتىِ آكنده با او بود، رهانيديم . آن گاه باقى ماندگان را غرق كرديم. قطعاً در اين [ ماجرا ، درس ]عبرتى بود، و[ لى ]بيشترشان ايمان آورنده نبودند» .