« سَيَقُولُ السُّفَهَآءُ مِنَ النَّاسِ مَا وَلَّاهُمْ عَن قِبْلَتِهِمُ الَّتِى كَانُواْ عَلَيْهَا قُل لِّلَّهِ الْمَشْرِقُ وَ الْمَغْرِبُ يَهْدِى مَن يَشَآءُ إِلَى صِرَ طٍ مُّسْتَقِيمٍ » . [٦]

الحديث

٢٨٨٥.مجمع البيان عن عليّ بن إبراهيم بإسناده عن الإمام تَحَوَّلَتِ القِبلَةُ إلَى الكعبَةِ بعدَما صَلَّى النبيُّ صلى الله عليه و آله بمَكَّةَ ثلاثَ عَشرَةَ سَنةً إلى بَيتِ المَقدِسِ ، وبعدَ مُهاجَرَتِهِ إلَى المَدينةِ صَلَّى إلى بَيتِ المَقدِسِ سَبعَةَ أشهُرٍ . قال : ثُمّ وَجَّهَهُ اللّه ُ إلَى الكعبَةِ ، وذلكَ أنَّ اليَهودَ كانوا يُعَيِّرونَ رسولَ اللّه ِ صلى الله عليه و آله ويَقولونَ لَهُ : أنتَ تابِعٌ لَنا تُصَلِّي إلى قِبلَتِنا ! فاغتَمَّ رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله مِن ذلكَ غَمّا شَديدا ، وخَرَجَ في جَوفِ الليلِ يَنظُرُ إلى آفاقِ السماءِ يَنتَظِرُ مِن اللّه ِ تعالى في ذلكَ أمرا ، فلمَّا أصبَحَ وحَضَرَ وَقتُ صلاةِ الظُّهرِ كانَ في مَسجِدِ بني سالِمٍ قد صَلّى مِن الظُّهرِ رَكعَتَينِ فَنَزَلَ علَيهِ جَبرائيلُ عليه السلام فَأخَذَ بِعَضُدَيهِ وحَوَّلَهُ إلَى الكعبَةِ وأنزَلَ علَيهِ : «قَد نَرى تَقَلُّبَ وَجْهِكَ في السَّماءِ فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضاها فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ المَسجِدِ الحَرامِ» وكانَ صَلّى رَكعَتَينِ إلى بَيتِ المَقدِسِ ورَكعَتَينِ إلَى الكعبَةِ ، فقالَتِ اليَهودُ والسُّفَهاءُ : ما وَلّاهُم عن قِبلَتِهِمُ التي كانوا علَيها ؟! [٧]

٢ / ٩ . زمزم

٢٨٨٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : آب زمزم، شفاى هر دردى است كه به خاطر آن نوشيده شود.

٢٨٨١.امام باقر عليه السلام : پيامبر خدا ، وقتى در مدينه بود، درخواست مى نمود كه از آب زمزم برايش هديه بياورند.

٢ / ١٠ . فضيلت نگاه كردن به كعبه

٢٨٨٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : نگاه كردن به كعبه، عبادت است.

٢٨٨٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : نگريستن به كعبه از روى محبّت به آن، عبادت است و خطاها را كاملاً از بين مى برد.

٢٨٨٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : در چهار مورد، درهاى آسمان، گشوده مى شوند و دعا مستجاب مى گردد: ... و هنگام ديدن كعبه.

٢ / ١١ . تغيير قبله

قرآن

«به زودى ، مردم كم خِرد خواهند گفت: «چه چيز آنان را از قبله اى كه بر آن بودند ، روى گردان كرد؟» . بگو: «مشرق و مغرب ، از آنِ خداست . هر كه را بخواهد ، به راه راست ، هدايت مى كند»» .

حديث

٢٨٨٥.مجمع البيان ـ از على بن ابراهيم ، به اسنادش از امام صادق عليه: تغيير قبله به سوى كعبه ، پس از آن رُخ داد كه پيامبر صلى الله عليه و آله سيزده سال در مكّه به سوى بيت المقدّس ، نماز خواند و بعد از هجرتش به مدينه نيز به مدّت هفت ماه به سوى بيت المقدّس ، نماز گزارد. بعد از اين مدّت، خداوند ، قبله او را به سوى كعبه تغيير داد؛ چرا كه يهود، پيامبر خدا را سرزنش مى كردند و به ايشان مى گفتند : تو پيرو ما هستى . به سوى قبله ما نماز مى گزارى. پيامبر خدا از اين سخن ، سخت اندوهگين شده بود و در دلِ شب ، بيرون مى رفت و به انتظار رسيدن فرمانى از جانب خداوند متعال در اين باره، به كرانه هاى آسمان مى نگريست. فرداى آن شب ، چون وقت نماز ظهر رسيد، پيامبر خدا در مسجد بنى سالم ، دو ركعت از نماز ظهر را خوانده بود، كه جبرئيل عليه السلام بر ايشان فرود آمد و بازوهاى ايشان را گرفت و ايشان را به سمت كعبه برگرداند و اين آيه را بر او فرو خواند: «ما [به هر سو] گردانيدن رويت در آسمان را مى بينيم. تو را به سوى قبله اى بر مى گردانيم كه آن را مى پسندى. پس، رو به سوى مسجد الحرام كن» . پيامبر خدا ، دو ركعت به سوى بيت المقدّس خوانده بود و دو ركعت ديگر را به سوى كعبه خواند. در اين هنگام ، يهود و مردمان نابخرد گفتند: چه چيز آنها را از قبله اى كه داشتند، روى گردان كرد؟

[١] المحاسن : ج ٢ ص ٣٩٩ ح ٢٣٩٥.[٢] تهذيب الأحكام : : ج ٥ ص ٤٧١ ح ١٦٥٧.[٣] كنزالعمّال : ج ١٢ ص ١٩٧ ح ٣٤٦٤٧.[٤] جامع الأحاديث للقمّي : ص ١٢٦ .[٥] المعجم الكبير : ج ٨ ص ١٦٩ ح ٧٧١٣.[٦] البقرة : ١٤٢.[٧] مجمع البيان : ج ١ ص ٤١٣.