گزيده حكمت نامه پيامبر اعظم صلّي الله عليه و آله و سلّم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٨٣

الحديث

٢٢٧٩.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : مَن لَم تَنهَهُ صَلاتُهُ عَنِ الفَحشاءِ والمُنكَرِ لَم يَزدَد مِنَ اللّه ِ إلّا بُعدًا . [١]

٢٢٨٠.عنه صلى الله عليه و آله : لا صَلاةَ لِمَن لَم يُطِعِ الصَّلاةَ ، وطاعَةُ الصَّلاةِ أن تَنهى عَنِ الفَحشاءِ والمُنكَرِ . [٢]

٦ / ٤ . نُزولُ الرَّحمَةِ

٢٢٨١.الكافي عن أبي حَمزَة عَنِ الإِمامِ الباقِرِ عليه قالَ رَسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : إذا قامَ العَبدُ المُؤمِنُ في صَلاتِهِ نَظَرَ اللّه ُ إلَيهِ ـ أو قالَ : أقبَلَ اللّه ُ عَلَيهِ ـ حَتّى يَنصَرِفَ ، وأظَلَّتهُ الرَّحمَةُ مِن فَوقِ رَأسِهِ إلى اُفُقِ السَّماءِ ، والمَلائِكَةُ تَحُفُّهُ مِن حَولِهِ إلى اُفُقِ السَّماءِ ، ووَكَّلَ بِهِ مَلَكًا قائِمًا عَلى رَأسِهِ يَقولُ لَهُ : أيُّهَا المُصَلّي لَو تَعلَمُ مَن يَنظُرُ إلَيكَ ومَن تُناجي مَا التَفَتَّ ولا زُلت مِن مَوضِعِكَ أبَدًا . [٣]

٦ / ٥ . الوُصولُ إلى كُلِّ خَيرٍ

٢٢٨٢.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : الصَّلاةُ مِفتاحُ كُلِّ خَيرٍ . [٤]

٢٢٨٣.عنه صلى الله عليه و آله : لا تَزالُ اُمَّتي بِخَيرٍ ما تَحابّوا ، وأقامُوا الصَّلاةَ ... ، فَإِن لَم يَفعَلُوا ابتُلوا بِالسِّنينَ والجَدبِ . [٥]

حديث

٢٢٧٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس نمازش او را از كار زشت و ناپسند باز ندارد، جز بر دورى اش از خدا افزوده نمى شود .

٢٢٨٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : كسى كه از نماز فرمان نبرد، نمازى ندارد و فرمان بردن از نماز، خوددارى از كار زشت و ناپسند است.

٦ / ٤ . فرود آمدن رحمت

٢٢٨١.الكافى ـ به نقل از ابو حمزه ، از امام باقر عليه السلام ـ: پيامبر خدا فرمود: «هنگامى كه بنده مؤمن در نمازش مى ايستد، خداوند به او مى نگرد (يا فرمود: خدا به او روى مى آورد) تا آن گاه كه باز گردد و سايه رحمت را از بالاى سرش تا كرانه آسمان بر او مى گسترد و فرشتگان، اطرافش را تا كرانه آسمان مى گيرند و فرشته اى بر بالاى سرش گمارده مى شود كه به او مى گويد: «اى نمازگزار! اگر مى دانستى چه كسى به تو مى نگرد و با چه كسى مناجات مى كنى، روى نمى گرداندى و هرگز از اين جا نمى رفتى» .

٦ / ٥ . رسيدن به هر خوبى

٢٢٨٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : نماز ، كليد هر خوبى است.

٢٢٨٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : همواره امّتم در خير [و خوبى ]هستند ، تا آن گاه كه با يكديگر ، دوست باشند و نماز را بر پا دارند ... . پس اگر چنين نكنند ، به قحطى و خشك سالى گرفتار مى شوند.