گزيده حكمت نامه پيامبر اعظم صلّي الله عليه و آله و سلّم - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٥٧٠
٢١ / ٢ . دَورُ الشُّكر في الزِّيادَةِ
الكتاب
« وَ إِذْ تَأَذَّنَ رَبُّكُمْ لَئِن شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ وَلَئِن كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذَابِى لَشَدِيدٌ » . [١]
الحديث
١٧٩٦.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : ما فَتَحَ اللّه ُ على عَبدٍ بابَ شُكرٍ فَخَزَنَ عنهُ بابَ الزِّيادَةِ . [٢]
٢١ / ٣ . سجدةُ الشُّكرِ
١٧٩٧.الإمامُ الصّادقُ عليه السلام : إنّ رسولَ اللّه ِ صلى الله عليه و آله كانَ في سَفَرٍ يَسِيرُ على ناقَةٍ لَهُ ، إذ نَزَلَ فَسَجَدَ خَمسَ سَجَداتٍ ، فلَمّا أن رَكِبَ قالوا : يا رسولَ اللّه ِ ، إنّا رَأيناكَ صَنَعتَ شيئا لَم تَصنَعْهُ! فقالَ : نَعَم، اِستَقبَلَني جَبرَئيلُ عليه السلام فَبَشَّرَني بِبشاراتٍ مِنَ اللّه ِ عز و جل ، فَسَجَدتُ للّه ِِ شُكرا لِكُلِّ بُشرى سَجدَةً . [٣]
الفصل الثاني والعشرون : الصّبر
٢٢ / ١ . فضلُ الصبرِ
الكتاب
« وَكَأَيِّن مِّن نَّبِىٍّ قَـتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ فَمَا وَهَنُواْ لِمَآ أَصَابَهُمْ فِى سَبِيلِ اللَّهِ وَمَا ضَعُفُواْ وَمَا اسْتَكَانُواْ وَاللَّهُ يُحِبُّ الصَّـبِرِينَ » . [٤]
٢١ / ٢ . نقش سپاس گزارى در افزايش نعمت
قرآن
«و آن گاه كه پروردگارتان اعلام كرد كه : اگر واقعاً سپاس گزارى كنيد، [ نعمتِ ] شما را افزون خواهم كرد، و اگر ناسپاسى كنيد، قطعاً عذاب من ، سخت خواهد بود» .
حديث
١٧٩٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند دَرِ سپاس گزارى را بر روى بنده اى نگشود كه دَرِ فزونى [ـِ نعمت] را بر روى او ببندد .
٢١ / ٣ . سجده شكر
١٧٩٧.امام صادق عليه السلام : پيامبر صلى الله عليه و آله در سفرى بر ناقه خود سوار بود، كه ناگاه فرود آمد و پنج بار سجده كرد و دوباره سوار ناقه شد . همسفران گفتند : اى پيامبر خدا! ما از شما رفتارى ديديم كه قبلاً نديده بوديم! پيامبر خدا فرمود : «آرى . جبرئيل عليه السلام نزد من آمد و مرا از جانب خداوند عز و جل بشارت هايى داد . از اين رو، براى هر بشارتى، سجده شكرى براى خدا به جاى آوردم» .
فصل بيست و دوم : شكيبايى
٢٢ / ١ . فضيلت شكيبايى
قرآن
«و چه بسا پيامبرى كه همراه او توده هاى انبوه، كارزار كردند و در برابر آنچه در راه خدا بديشان رسيد، سستى نورزيدند و ناتوان نشدند و تسليم [ دشمن ]نگرديدند. و خداوند، شكيبايان را دوست دارد» .
[١] إبراهيم : ٧.[٢] الكافي : ج ٢ ص ٩٤ ح ٢.[٣] الكافي : ج ٢ ص ٩٨ ح ٢٤.[٤] آل عمران : ١٤٦.