١٥٣٥.كتاب من لا يحضره الفقيه : بُشِّرَ النَّبِيُ صلى الله عليه و آله بِابنَةٍ فَنَظَرَ في وُجوهِ أصحابِهِ، فَرَاَى الكَرَاهَةَ فيهِم، فَقالَ : ما لَكُم؟ رَيحانَةٌ أشَمُّها ، وَ رِزقُها عَلَى اللّه ِ عز و جل . [١]

الفصل الثاني : الوراثة

العِرقُ دَسّاس

١٥٣٦.رسول اللّه صلى الله عليه و آله : اُنظُر في أيِ نِصابٍ [٢] تَضَعُ وَلَدَكَ ؛ فَإِنَّ العِرقَ دَسَّاسٌ [٣] . [٤]

١٥٣٧.عنه صلى الله عليه و آله : تَزَوَّجُوا في الحِجرِ الصّالِحِ ؛ فَإِنَّ العِرقَ دَسّاسٌ. [٥]

١٥٣٨.عنه صلى الله عليه و آله : تَخَيـَّروا لِنُطـَفِكُم ؛ فَإِنَّ النِّساءَ يَلِدنَ أشباهَ إخوانِهِنَّ وأخَواتِهِنَّ. [٦]

الفصل الثّالث : طعام الوالدين

٣ / ١ . دَورُ طَعامِ الحَرامِ فِي المَولودِ

١٥٣٩.رسول اللّه صلى الله عليه و آله ـ لِعبداللّه بن مسعود ـ: يَابنَ مَسعودٍ : لا تَأكُلِ الحَرامَ، و لا تَلبَسِ الحَرامَ، و لا تَأخُذ مِنَ الحَرامِ، و لا تَعصِ اللّه َ ؛ لِأَنَّ اللّه َ تَعالى يَقولُ لِاءِبليسَ : «وَ اسْتَفْزِزْ مَنِ اسْتَطَعْتَ مِنْهُم بِصَوْتِكَ وَ أَجْلِبْ عَلَيْهِم بِخَيْلِكَ وَ رَجِلِكَ وَ شَارِكْهُمْ فِى الْأَمْوَ لِ وَ الْأَوْلَـدِ وَعِدْهُمْ وَ مَا يَعِدُهُمُ الشَّيْطَـنُ إِلَا غُرُورًا » [٧] . [٨]

١٥٣٥.كتاب من لا يحضره الفقيه : به پيامبر صلى الله عليه و آله [تولّد ]دخترى را بشارت دادند . به چهره اصحاب خود نگاه كرد و ناخشنودى را در [چهره ]آنان ديد . فرمود : «شما را چه شده است ؟! گُلى است كه آن را مى بويم و روزىِ آن بر خداوند عز و جل است» .

فصل دوم : وراثت

تأثيرگذارىِ ريشه

١٥٣٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : نگاه كن فرزندت را در كدام رَحِم قرار مى دهى ؛ چرا كه [اصل و ]ريشه ، تأثيرگذار است .

١٥٣٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : با خانواده هاى شايسته ازدواج كنيد ؛ چرا كه ريشه ، تأثيرگذار است .

١٥٣٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : براى نطفه هاى خود ، بهترين [رَحِم ها ]را برگزينيد ؛ چرا كه زنان ، فرزندانى همانند برادران و خواهران خود به دنيا مى آورند .

فصل سوم : خوراك پدر و مادر

٣ / ١ . تأثير خوراك حرام در نوزاد

١٥٣٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ به عبد اللّه بن مسعود ـ: اى پسر مسعود! حرام نخور ، حرام نپوش ، از [راه ]حرام [زن ]مگير و نافرمانىِ خدا نكن ؛ چرا كه خداوند متعال به ابليس مى فرمايد : «و با بانگ خود ، هر كه را مى توانى ، از جاى بركَن و با سوارگانت و پيادگانت، بر آنان بتاز و در اموال و فرزندان آنان شريك شو و به آنان وعده بده . و [البتّه ]شيطان ، جز فريب ، وعده شان نمى دهد» .

[١] كتاب من لا يحضره الفقيه : ج ٣ ص ٤٨١ ح ٤٦٩٣ .[٢] نِصاب كلّ شيء : أصلُه يقال: فلان يرجع إلى نِصاب صدق، وأصلُه : مَنبِتُه ومحتِدُهُ (لسان العرب : ج ١ ص ٧٦١ «نصب»).[٣] دَسّه يدُسّه دسّا: إذا أدخله في الشيء (النهاية : ج ٢ ص ١١٧ «دسس »).[٤] مسند الشهاب : ج ١ ص ٣٧١ ح ٦٣٨.[٥] الفردوس : ج ٢ ص ٥١ ح ٢٢٩١.[٦] تاريخ دمشق : ج ٥٢ ص ٣٦٢ ح ١١٠٦٨.[٧] الإسراء : ٦٤ .[٨] مكارم الأخلاق : ج ٢ ص ٣٥٤ ح ٢٦٦٠.